చిన్న పద్యం

తారే జమీన్ పర్ చూసినప్పుడు కలం కదిలి ఇలా అయ్యింది

బుడిబుడి అడుగుల తడబడి

నిలబడి పరుగెడి బుడతడి

శిరమున వొరవని చదువులు జొరపగనేల

చిరుచిరు పసిపసి చిగురులు

విరిసిన బుజిబుజి మొక్కలు

కడివెడు ఎరువకు ఘడియకు పళ్ళీగలవా?

మబ్బు మెసేజ్

కాళి దాస విరచిత మేఘ సందేశం అపూర్వమైన ఒక మధుర కావ్యం. ఆ ఆవకాయని, క్షమించాలి, ఆ వాక్కాయని,, మళ్ళీ క్షమించాలి ఆ కావ్యాన్ని చదివే అవకాశం నాకు కాకతాళీయం గా కలిగింది. మా కూచిపూడి డాన్స్ గురువు గారైన డా|| యశోద గారు, ఉజ్జయిని కాస్మో పాలిటన్ సిటీ లో కాళిదాస అకాడమీ లో జరిగే కాళిదాస సమారోహం అనే ఒక ఆర్ట్ ఫెస్టివల్ కి ఈ కావ్యాన్ని (హమ్మయ్య పొల్లు పోలెదు) మా చేత నృత్య రూపకం గా చేయించారు. ఈ ఫెస్టివల్ లో ప్రదర్శన చేయటం చాల అరుదు గా వచ్చే అవకాశం. ఆ ప్రదర్శన కి ముందు, ఆ రంగస్థలి మీద మరో NTR లా వెలిగి పోవాలని నేను పడ్డ తపన తడిసి మోపెడు అయ్యింది. ఎందుకంటే నా జీమాట్ పరీక్ష ప్రిపరేషను సన్నగిల్లి జూ|| NTR లా తయారయ్యింది. ఐనా సరే పట్టు వదలలేదు.
మా గురువు గారు యక్షిని పాత్ర వేసారు. నా చేత యక్షుడి పాత్ర వేయించారు. ఇంకో ఇద్దరు స్టూడెంట్లు మధ్యలో కధా విధానం కొనసాగించే వాళ్ళు గా వేసారు. ఆ కావ్యం లో శ్లోకాలు బట్టీ పట్టడం మొదలు పెట్టాను. దానికి ఒక కారణం ఉంది. ఈ శ్లోకాలకి సంగీతం కూర్పు చేసిన శ్రీ మురళి గారు వాటిని ఫాటకి ముందు సాకీలు ఉంటాయి చూసారు, అలాగ రూపొందించారు. తాళ బద్ధం గా ఉన్నా, గాయకుడు ఆ శ్లోకాలని బట్టీ పట్టాల్సి వచ్చింది. ఆ రూపకానికి మేము పెట్టుకున్న గాయకుడు ఆ శ్లోకాల బట్టీ పట్టలేక చీల్చి చండాడటం మొదలు పెట్టడు. అంటే శంకరాభరణం లో బ్రో ..చే ..వా ..రె.వ రురా ... ప ప ప పం ...టైప్ లో. ఆయన పాడే పార్ట్ కి డాన్స్ చెయ్యా ల్సింది నేనే కాబట్టి మా గురువు గారు ఒక పంచ దిన ప్రణాళికని వేసారు. ఆయనకి శ్లోకాలు బట్టీ వేయిస్తే రాగయుక్తం గా ఆయన పాడుకుంటాదని ముందు నాన్ను నేర్చుకోమని తర్వాత ఆ గాయకుడి కి నేర్చుకోవటం లో సహాయం చేయమన్నారు. ఏమి చెయ్యను? గురువు గారి ఆజ్ఞ, నా తక్షణ కర్తవ్యం. ఐనా అంబలి తాగే వాడికి మీసాలు ఒత్తే వాడు ఒకడు ఉండటమంటే ఇదే. ముందు నేను రాత్రనక పగలనక సాధన చేసి ఆ శ్లోకాలు నేర్చుకున్నాను. తర్వాత ఆ గాయకుడి ని పిలిచి ముందు ఒక చిన్న ఉపొద్ఘాతం చెప్పాను. "చూడండి' The relationship between a singer and dancer should be like fish and water but not like fish and fish curry'. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు పక్కింట్లో తిన్నాను తప్పులుంటే మన్నించు, అసలు నువ్వు fish curry యే తినక పోతే క్షమించు" అని చెప్పి ఇంకా ఏదో చెప్పబోయాను. ఆయన అంతలోనే కన్నీళ్ళ పర్యంతమై "అయ్యా శ్లోకాలు నేర్చుకొవాలి అంతే కదా" అన్నాడు. సరేలే పాయింట్ క్యాచ్ చేసాడని సంతోషించాను. కొంచెం అటూ ఇటు గా బానే పాడటం మొదలు పెట్టాడు.

ఆ శ్లోకాలల్లో వర్ణనలు అవి చాలా హృద్యం గా ఉంటాయి. చాలా మందికి ఆ మేఘ సందేశం కధ తేలిసే ఉంటుంది. కుబేరుడి శాపం వల్ల ఆయన కొలువులో ఉండే ఒక యక్షుడు తన భార్య అయిన ఒక యక్షిని కి దూరం ఔతాడు. ఆ సమయం లో సెల్ ఫోన్స్ లాంటివి లేవు కనక ఒక మేఘం తో కబురు పెట్టి క్షేమ సమాచారం తెలుసుకోవటం అవి చేస్తాడు. సెల్ ఫోన్స్ అవి లేని సమయం లోనే ఇంత టెక్నికల్ గా అడ్వాన్స్ చెందిన మనం ఈ రోజు యాపిల్, నోకియా, సోనీ అంటూ కుక్కల పేర్లు ఉన్న సెల్ ఫోన్స్ పొరుగు దేశాల నుంచి అడుక్కు తెచ్చుకునే ఖర్మ ఎంటో? అంటే మబ్బులతో వాటితో మేసేజ్ లు పంపిస్తే కమ్యునికేషన్ గ్యాప్ ఏమైనా వస్తుందేమో అన్న భయం ఉండి ఉండవచ్చు. మన వెర్రి కాని సెల్ ఫొన్స్ లో మాట్లడినా ఇలాంటి గ్యాప్స్ వస్తాయి. నిజం. మొన్న ఆ మధ్య మా ఫ్రెండ్ ఒకడు వాడి కోర్స్ టీం మేట్ ఒక అమ్మయి కి ఫోన్ చేసి, "ఏంటి ఈ మధ్య ఫోన్ చేస్తుంటే కాల్ ఎత్తట్లేదు" అన్నాడు. దానికి ఆ అమ్మాయి "నువ్వు ఫొన్ చేస్తే నేను "కాలు" ఎత్తడమేంటి" అని కంఫ్యూజ్ అయ్యిందిట. ఇంతకీ ఏమి చెప్తున్నా .... ఆ అదే మొత్తానికి అంతా ఆ ప్రదర్శన కి సిద్ధం అయ్యాం.

ఉజ్జయిని చేరుకున్నాకా మొదలైంది టెన్షన్. మా గంధర్వ గాయకుదు ఫైనల్ రిహార్సల్ లో హరిశ్చంద్రుడి నాటకం లో "ఇచ్చోటనే... లేత ఇల్లాలి...." లాంటి కాటికాపరి పద్యాల్లాగా పాడటం మొదలు పెట్టాడు. ఈ సారి మా గురువు గారు ఆయన్ని పిలిచి "Music is divine whether it is western or indian... " అని మొదలు పెట్టారు. ఆయన కంగారు పడి "అమ్మా!! ఎదో కొంచెం రాగం తప్పింది క్షమించండి, ప్రోగ్రాం లో బాగా పాడతానని" ఒట్టు పెట్టాడు. నాకు అనుమానమే, ఆయన స్టేజి మీద పొరపాటున ఆపినా నేను కంటిన్యూ చేయటం కోసం, నేను ఒక్క సీన్ కూడ మర్చిపోకుండా అన్నీ గుర్తు ఉండటం కోసం దేవుని కృప ఎంతైనా అవసరం అని ఆ రోజు త్రి కాల సంధ్యావందనం చేసాను. ఐనా నిజం చెప్పాలంటే, కాళికాదేవి కాళిదాసు గారికి నాలుక మీద బీజాక్షరాలు రాసినట్లు, చిన్నప్పుడు మా అమ్మ నాకు జ్ఞాపక శక్తి అమోఘం గా ఉండాలని సరస్వతీ పత్ర లేహ్యం, జ్ఞాన శూర మహా తాండవ పత్ర లేహ్యం, ఝండూ చ్యవన ప్రాస్, నా నాలుక మీద రాసి పన్లో పని అని ఆ పక్కనే ఉందని మా తాత గారు వాడే త్రిఫల చూర్ణం కూడా రాసింది. జ్ఞాపక శక్తి మాట ఎలా ఉన్నా ఆ త్రిఫల చూర్ణం దెబ్బకి ఒక మూడు రోజులు నేను బాత్రూము కి బెడ్ రూం కి మధ్య పెట్టిన మొత్తం పరుగులు ముందు టెండూల్కర్ రికార్డ్ బలాదూర్. ఆ తర్వాత బ్రహ్మ జ్ఞానం అబ్బింది అనుకోండి, అది వేరే విషయం.

ప్రదర్శన జరిగేటప్పుడు తీసే ఫొటోలు పాత్రికేయులు ఎలా తీస్తారో తెలీదు కాబట్టి, నాకు కొన్ని ప్రత్యేకంగా తీయమని మా మేకప్ మ్యాన్ కి కెమేరా ఇచ్చి కెమేరా మ్యాన్ చేసాను. అంతా సిద్ధం అయ్యాకా ప్రదర్శన మొదలు అయ్యింది. పేద్ద రంగస్థలం. ఉజ్జయిని అంటేనే కళలకు ఆలవాలం. అంచేత ఎందరో సంస్కృత పండితులు, సంగీత విద్వాంసులు, నాట్య కళ ని వెనక నుంచి ముందుకు చదివిన సమర్ధులు ఇలా అన్ని కళా రంగాల వారు వచ్చారు. ఒక మహా పండితుడు, తెలుగు వారే, ప్రదర్శన కి ముందు గ్రీన్ రూం కి వచ్చి, ఏమోయ్ యక్షుడి పాత్ర వేస్తున్నావంట కదా, నాకు పూర్వ మేఘం కంటే ఉత్తర మేఘం చాల ఇష్టం అయ్యా. చాలా బాగా చెయ్యాలి సుమా" అని ఒక చిరు నవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపో యారు. (మేఘసందేశం, పూర్వ మేఘం ఉత్తర మేఘం అని రెండు భాగాలు గా ఉంటుంది). ఏదో పద్యాలన్ని బట్టీ పట్టాను కదా అని అప్పటి దాక మనల్ని మించినవాడు లేడు మనమే బాషా, ముత్తు, పెదడ్రాయరు ...సారి .. పెదరాయుడు అనుకున్న నేను సంస్కృతాంధ్రాలని అవపోసిన పట్టిన వాళ్ళముందు వాళ్ళకి నచ్చేలాగ చేయ్యటమంటే మైఖేల్ జాక్సన్ ముందు తీన్ మార్ వెయ్యటమే.

ప్రదర్శన ప్రారంభం అయ్యింది. నేను స్టేజి మీదకి వెళ్ళి నా భంగిమ లో నేను కూర్చున్నాను. ముందు ఒక 2 నిమిషాల వేణువు ఆలాపన తర్వాత "కశ్చిత్ కాంతా ...." అంటూ ప్రారంభం చెయ్యాల్సిన మా గాయకుడు, "చెక్ చెక్" అన్నాడు. నేను ఆలాపన కే అభినయం మొదలు పెట్టడం తో మద్యలో ఒక యాంగిల్ లో ఫ్రీజ్ ఐపోయాను. అటు తిరిగి చూసాను. ఆ మైకులు అవి బిగించే వాడు ఆ మైక్ ని ఊది మావాడికి ఇస్తున్నాడు. ఇది మావాడి తప్పు కాదని తెలిసింది, లేకపోతే కురు వంశానికే కరువైపోయేవాడు. కాని మళ్ళీ వెంటనే మావాడు అందుకుని శ్లోకాలు మొదలు పెట్టాడు. మెల్లగా మెల్లగా రూపకం ఊపు అందుకుంది. రెండు భాగాలు పూర్తి అయ్యేసరికి ఒక గంటన్నర పట్టింది. నేను బ్యాక్ స్టేజి కి వచ్చేసరికి ఆ సంస్కృత పండితుడు వచ్చి "సెహభాష్.... చాల బాగా చేసావోయ్," అన్నారు. ఆ తర్వాత చాల మంది వచ్చి అభినందించారు.

మేకప్ వాడు వచ్చి వాడు తీసిన ఫొటొలు చూపించాడు. అందులో నేను లేను, నా ముఖం లేదు. నా పంచె, నా చెయ్యి, నా వీపు, వచ్చిన ప్రేక్షకులు, మైక్ సెట్స్ బిగించే వాళ్ళు, మేము ఆ ప్రదర్శన కి వేసుకు వచ్చిన వ్యాను, ఒక తింగర నవ్వు నవ్వుతూ వాడు, అక్కడకి వచ్చిన అమ్మాయిలు వీళ్ళందరూ ఉన్నారు. అంత మంచి ప్రోగ్రాం కి నాకు ఫొటొలు లేకపోవటం తో చాలా ఫీల్ అయ్యాను.
ఆ ప్రదర్శన కి ఇంత జరిగింది కాబట్టే ఇప్పటికీ మబ్బులని చూస్తే నాకు ఈ మేఘ సందేశం పద్య కావ్యమే మది లో మెలుగుతూ ఉంటుంది.

ధర్మ బధ్ధం గా!!!!

నేను ఈ మధ్యన మానాన్న గారి ప్రోద్బలం తో, ఒక వెబ్ సైట్ లో ఉషశ్రీ మహాభారత శ్రవణం చేసాను. ఎన్నో విషయాలను నిక్షిప్తం చేసిన ఆ మహాభారత ఘట్టాలని ఎంతో ఆశక్తికరం గా మహానుభావులు శ్రీ ఉషశ్రీ గారు వర్ణించారు. ప్రతి సన్నివేశాన్ని కళ్ళకి కట్టినట్లు వర్ణించటం ఆయన గొప్పదనం. నేను ఖాళి సమయాల్లో వింటున్నప్పుడు నా స్నేహితులు కూడా ఆశక్తి చూపించటం మొదలు పెట్టారు. అలా మళ్ళీ దాని మీద చర్చలు. మొత్తానికి అందరికీ ధర్మాన్ని మించిన దైవం లేదని ధర్మ బద్ధం గా ఏ పని చేసినా దానికి దోషం అంటదని ఇలా ఎవరికి తోచిన విధం గా వాళ్ళు సమాధానాలని వెతుకున్నారు ఆ మహభారత శ్రవణం లో.

ఇది ఇలా ఉండగా ఒక రోజు మా మిత్ర బృందం లోనే ఒకడు బిరియాని చేసాడు వాళ్ళ ఇంట్లో. అందరికీ ఫోన్లు చేసి ఈ రోజు మా ఇంట్లో బిరియాని చేసాను తినడానికి రమ్మని ఆహ్వానాలు పంపాడు. సరే అమెరికా లో పిలిచి బిరియాని పెడతానంటె, వచ్చిన అవకాశాన్ని కాలదన్నుకోవటం ఇష్టం లేక అందరం వెళ్ళాము. వాడు చేసిన బిరియాని గొరంత చేసిన హడావిడి కొండంత. పైగా అది వాళ్ళ రూం లో ఆ రోజు రాత్రి మిగిలిపోయిన అన్నం తో వండినది. తినటానికి కనీసం బాలేదు సరికదా ఆ బిరియాని ని తీర్చి దిద్దటం లో వాడి ఘనత అదే పని గా ఏకరువు పెట్టాడు. అంతే కాక మాకు ఏదొ దానం చేస్తున్న ఫీలింగ్ తో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. ఇంక వాడి అతి ని భరించలేక ఏదొ అయ్యిందనిపించి ఇంటికి వచ్చాము. కాని మా రూం మేట్ పవన్ అని, ఈ అవమానాన్ని భరించలెకపోయాడు. వాడు చేసిన దానికి ప్రతి గా మనం కూడ ఏదైనా చెయ్యాలని ఆవేశపడ్డాడు. సరే చేద్దామని వాడిని ఓదార్చి, ఇన్ని రోజులు గా భారత శ్రవణం మూలాన అబ్బిన ధర్మ సూత్ర్రాలని మధనం చేసి, అబద్దం ఆడిన దోషం రాకుండా, మోసానికి మోసం చెయ్యలని తీర్మానించాం. ఐతే ఈ రసవత్తర సన్నివేసానికి ఆజ్యం పోసిన ఆ భారత ఘట్టం, ధర్మరాజు అసత్య దోషం లేకుండా అన్న "అశ్వధ్ధామ హత:(కుంజరహ)"

ఆ రోజు రానే వచ్చింది మా రూం లో బిరియాని చేసాం. అనుకోకుండా అది చాలా బాగా వచ్చింది. మొన్న అవమాన పరిచిన వాడికి ఫోన్ చేసి "మా రూం లో బిరియాని (ఐపోయింది)" వచ్చెయ్ అన్నాం. వాడు తయారయ్యి వచ్చెలోపు మొత్తం తినేసాం. వాడు వచ్చేటప్పటికి అడుగు మాడిన బిరియాని మిగిలింది, వాడు ఇంక చేసేది లేక అదేతిన్నాడు. మా పగపట్టిన పవన్ గాడు వాడికి కనీసం పెరుగు చట్నీ కూడా మిగల్చలేదు. వాడు తింటున్నంత సేపు ఆ బిరియాని గొప్పదన్నాన్ని వేనొళ్ళ కీర్తించాము. వాడు మొహం మాడ్చుకుని వెళ్ళిపొయాడు.

ఐనా మాకు ఎలాంటి దోషము అంటలేదు. ఎందుకంటే మేము చేసిన అవమానం ధర్మ బద్ధం గా!!!!! చేసినది.

I 'Am' A'Way'

నమస్కారం

ఉభయ కుశలోపరి. ఒక కొత్త సమస్య వచ్చి పడింది. ప్రపంచమంతా సమస్యల మయం నువ్వు కొత్తగా చెప్పేది ఏమిటని అలా తీసి పారెయ్యకండి. ఆ సమస్య చెప్పేముందు కొంచెం దానికి ఉపోద్ఘాతం ఎంతైనా అవసరం. అది విని మీరే చెప్పండి.

ఇది వరకు అమెరికా లో ఎక్కడైనా మన వాళ్ళు కనపడగానే అదో తెలియని ఆనందం వచ్చేది. కానీ ఈ మధ్య ఎవరైనా కనపడితే భయం వేస్తోంది. అందునా ఉత్తర భారత దేశీయులు కనపడితే వీలైనంత దూరం గా పారిపోదాం అనిపిస్తోంది. అపార్ధం చేసుకోకండి. నాకు ఎదురైనా అనుభవాలు మీకు ఎదురైతే మీరూ అలాగే అంటారు ఇది నా గఠ్ఠి నమ్మకం.

అసలు విషయం యేమిటంటే, ఒక రోజు నేను ఒక కూరల మార్కెట్ కి వెళ్ళినపుడు ఒక ఉత్తర భారతీయుడు ఒకడు వచ్చి హాయ్! అన్నాడు. సరేలే అమెరికా లో తెలిసిన వాళ్ళకి తెలియని వాళ్ళకీ కూడ హాయ్ చెప్పటం మర్యాద అని నేను కూడ హాయ్ అన్నాను. అలా మాటలడుతూ నా ఫోన్ నంబరు తీసుకున్నాడు.

ఒక రెండు రోజుల తర్వాత ఫోన్ చేసాడు. ఒక్ మంచి బిసినెస్ మీటింగ్ జరుగుతోంది నువ్వు కూడా రా అన్నాడు. సరే ఆ మీటింగ్ జరిగే స్థలం కూడా నాకు ఇంటికి దగ్గర గా ఉండడం తో సరే అన్నాను. తీరా వెళ్ళాకా అది AMWAY వాళ్ళ మీటింగ్. ఒక 3 గంటలు వాయించాక వదిలారు. హమ్మయ్య అని ఇంటికి చేరుకున్నా. ఐతే వాడు మళ్ళి ఒక రోజు ఫోన్ చేసాడు. మొన్న జరిగిన మీటింగ్ లో ఎమైనా అనుమానాలున్నయా అని అడిగాడు. అది ఏమైనా నా కోర్సు సబ్జెక్టా? లేదు బానే ఉంది అన్నాను. సరే మళ్ళీ ఎప్పుడు కలుద్దాం అన్నాడు. నాకు అర్ధం కాలేదు. ఒక టైం పెట్టుకుని మళ్ళీ మళ్ళి కలవడానికి అది ఎమైనా సంగీత కచేరి నా? బుర్ర వాచిపొయే మీటింగు. నావల్ల కాదు అన్నాను. ఐతే నీకు డబ్బులు సంపాదించాలని లేదా అన్నాడు. దానికి దీనికి ఎంటి సంబంధం అని అడిగాను. ఆ AMWAY అనేది ప్రపంచం లో చాలా పాపులర్ అని చాల మంది దాంట్లో సభ్యులని నన్ను కూడ చేరమని చెప్పాడు. నావల్ల కాదు, నన్ను వదిలేయమన్నాను. సరే అని ఫోన్ పెట్టేసాడు.

ఒక రోజు పొద్దున్నే ఆరు గంటలకి ఫోన్ చేసాడు. ఒక మహానుభావుడు చికాగో వచ్చాడు కలవడానికి వస్తావా అన్నాడు. నేను నిద్ర మత్తులో ఉన్ననో ఎమో కొంపదీసి వివేకానందుడు మళ్ళీ పుట్టి నా కోసం చికాగో రాలేదు కదా అనుకున్నను. సరే వస్తా అన్నాను. ఆ మహానుభావుడు ఈ AMWAY లో ఒక పెద్ద స్థాయికి వెళ్ళిన వాడు. వాడో 4 గంటలు చంపాడు. బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాను. వీడు మళ్ళి ఫోన్ చేసాడు. నిన్నటి ఉపన్యాసం లో ఎమైనా అనుమానలున్నాయ అని అడిగాడు. వార్నీ వీడికెమైనా పిచ్చా అనుకున్నాను. ఏమి లేవు నన్ను వదిలెయ్యమన్నాను. నీకు జీవితం లో పైకి వెళ్ళాలని లేదా అన్నాడు. అదేంటి అన్నాను. AMWAY అనేది కేవలం కష్టపడి పనిచేసేవాళ్ళకే అన్నడు. మంచిది ఐతే నన్ను ఏమి చెయ్యమంటావ్ అన్నాను. వచ్చి AMWAY లో చేరమన్నడు. సరే వాడి గోల వదిలించు కుందాం అని MS అయ్యక చెరుతా అన్నా. నీ మీద నీకు నమ్మకం లేదు అన్నాడు. ఎరా వళ్ళు తిమ్మిరిగా వుందా ఎమి మాట్లడుతున్నావ్ అన్నాను. అసలు నీకు నమ్మకం లేదు కాబట్టే నీ అసలు వృత్తి ని వదిలేసి ఈ AMWAY లు అవి అంటూ తిరుగుతున్నావ్ అని చీవాట్లు పెట్టాను. ఐనా వాడు వినలేదు. ఇంకా నన్ను వొప్పించడానికే ప్రయత్నిస్తున్నాడు. ఇంక భరించ లేక ఫోన్ పెట్టి నంబరు బ్లాక్ చేసాను. వాడి దుంప తెగ వాడు ఒక వారం ఆగి ఇంటికి వచ్చేసాడు. ఇంక ఓపిక నశించి వాడిని తిట్టేసాను.

ఇది జరిగి ఒక నెల అయ్యింది. మొన్న ఒక షాపు కి వెళ్ళి నపుడు ఇంకోడు ఎవడో కలిసి హాయ్ అన్నాడు. అనుమానం గా నేను కూడా హాయ్ అన్నాను. వాడు కూడా ఇదే బాపతు అని తెలియటానికి ఎంతో సేపు పట్టలెదు. అక్కడనుండి తప్పించుకున్నాను. అసలు వీళ్ళ గోల ఎంటా అని మొన్న రీసెర్చు చేసా. ఈ AMWAY వాళ్ళది ఒక గ్రూపు అని, మళ్ళీ వాళ్ళలో వాళ్ళకే పోటీ అని, ఇలా దొరికిన వాళ్ళని, మీరు చేసేది సరైన ఉద్యొగం కాదు దీంట్లో చేరితే బాగా డబ్బులు వస్తాయ్ అని మనకి ఓపిక శాతం సున్న అయ్యేవరకూ తింటారని నా స్నేహితుడు చెప్పాడు. వ్యాపారం చేయటం మంచిదే కాని ఇలా దొరికిన వాళ్ళని దొరికినట్లు తినెయ్యటం తప్పు. ఒకప్పుడు ఇన్ష్యూరెన్స్ యేజెంట్లు ని చూస్తే జనాలు పారిపొయే వాళ్ళని మా నాన్నగారు చెప్పే వారు. ఇప్పుడు వీళ్ళని చూస్తే వాళ్ళె వందరెట్లు నయం అని అనిపిస్తొంది.

కాబట్టి మిమ్మలని ఎవరైనా వాళ్ళకి రూపాయి లాభం లేకుండా పరిచయం చేసుకుని ఫోన్ నంబర్ అడిగితే వివరాలు జాగ్రత్త గా తెలుసుకుని అప్పుడు ఇవ్వలా వద్దా అలోచించమని మనవి. ఎందుకంటే ఒక్కో సారి మనతో నిజం గా స్నేహం చెయాలనుకునే వాళ్ళు కూడా అందులో ఉండొచ్చు.

ఇట్లు
మీ శ్రేయోభిలాషి
చక్రి

పంచ పాత్రభినయం

బ్లాగ్ మిత్రులందరికీ అభివందనాలు.చాలా రోజులైంది మళ్ళీ బ్లాగు లోకి వచ్చి.
తియ్యటి జ్ఞాపకాలు గుర్తు వచ్చి ఒక సారి కలం విదిలిద్దామని వచ్చా.

నేను కూచిపూడి నేర్చుకునే మొదటి రోజుల్లో మా గురువు గారు డా. యశోద థాకోర్ గారు పరిపూర్ణ గంగ అని ఒక నృత్య రూపకం చేసారు. నాకు అప్పటికి అడవులు మాత్రమే అయ్యాయి. కానీ నా మీద నాకే లేని నమ్మకం మా గురువు గారికి వుందో ఎమో నాకు ఏకంగా ఐదు పాత్రలు ఇచ్చారు. అదృష్టం కొద్దీ పెద్ద పెద్ద జతులు ఎమీ పెట్టలేదు. కనీసం అడుగులు కూడా లేవు. అంతా అభినయమే. సరే ఇదేదొ బాగుందని, ఎక్కడో సినెమాల్లో తప్పా ఇలాంటి పంచ పాత్రాభినయాలు రావని ధైర్యం చేసాను.

నాకు ఈ విషయం చెప్పిన ఒక వారం లో సాధన మొదలయ్యింది.
నావి బలిచక్రవర్తి, జహ్ను మహర్షి, కపిల ముని, చైతన్య ప్రభు, చివరి లో గంగా దేవి వాహనం కూడా నేనే.
ఎన్నో కష్టాలు పడ్డకా నా సాధన ఒక కొలిక్కి వచ్చింది. చివరికి ఆ రోజు రానే వచ్చింది. రవీంద్రభారతి లో మొదటి ప్రదర్శన. చమటలు పట్టాయి.

"లావొక్కింతయు లేదు....." అన్న పద్యం గుర్తు వచ్చింది. ఇంకొంచెం భయం వేసింది. ఇలా ఐతె లాభం లేదని మేకప్ చేసే అతన్ని మాటల్లొకి దింపా. అసలు వేదిక మీద ఎలా నడిస్తె పంచె జారి పోదో, తల ఎలా పెడితె విగ్గు ఊడదో, అత్యవసర సమయల్లో ఏమి చెయ్యాల్లో ఇలాంటివి నిగూఢ రహస్యాలన్నీ రాబట్టాను.
రెండవ సీన్ నాదే కాబట్టి వినాయకుడు మొదలు అందరి దేవుళ్ళని ఒక్క సారి మననం చేసుకున్నాను. వేదిక మీద ఎమైనా పర్వాలెదు నా పంచె మాత్రం జాగ్రత్త గా కాపాడమని ఆర్ద్రత నిండిన కళ్ళ తో వేడుకున్నాను.

నా మొదటి సీన్ లో నేను బలి చక్రవర్తి ని. భార్య తో కూర్చుని యాగం చేస్తూ వుంటే వామనుడు వచ్చి మూడు అడుగులు అడిగే అపూర్వ ఘట్టం. రెండవ పాదం అకాశాన్ని ఆక్రమించినపుడు విష్ణుమూర్తి పాదలు బ్రహ్మ కడిగాడని ఆ నీరే గంగ గా మారిందని ఆ సీన్ లో భావం.

ఆ సీన్ మొదట్లో నే ఆ యజ్ఞం చేసే పేటిక లోంచి నిజం గానే మంట వచ్చింది. దెబ్బకి బిత్తర పోయాను. బలికి భార్య గా వేసిన ఆవిడ నా సీనియర్. ఆవిడకి తెలిసనుకుంట దాంట్లో కృత్రిమం గా మంట రావటనికి సెట్స్ వేసే వాళ్ళు ప్లాన్ చేసారని, ఆవిడ ఫక్కున నవ్వారు నేను జడుసుకోవటం చూసి. ఎదో కొంచెం ధైర్యవంతుణ్ణి కనుక పైకి పెద్ద కనపడనివ్వకుండా అభినయం తో కలిపేసాను. ఐనా ప్రేక్షకుల్లో చాలమంది కి తెలిసినట్లుంది నవ్వులు వినిపించాయి. దెబ్బతో అప్పటి దాక వున్న ధైర్యం ఆ మంటలోనె కలిసిపోయింది. ఏదో ఆ సీన్ అయ్యింది అనిపించి, మిగతా వేషాలు మాత్రం చాలా జాగ్రత్తగా చేసా.

కానీ చివరి లో వాహనం వేషం అయ్యిన తర్వాత గంగా దేవికి హారతి ఇచ్చే సీన్ పెట్టారు ఆ పాత్ర కూడా నేనే పోషించాల్సి వచ్చింది. నా ఖర్మ కి తోడు ఆ హారతి పళ్ళెం లో కర్పూరం బదులు మ్యాజిక్ క్యాండిల్స్ పెట్టారు. అవి ఒక పట్టాన ఆరవు అవ్వవు. చెయ్యి కాలి పోయింది. ఈ లోపు ఒక క్యాండిల్ పళ్ళెం లోంచి కింద పడింది. చెక్క వేదిక అంటుకు పోతుందేమో అని కాలు వేసి ఆర్పేసాను. అది సగం ఆరి నా అరి కాలు లో దాని ప్రతాపం చూపించింది. అమ్మా అని అరుద్దమన్నా సౌండు రాలేదు.

ఆ రోజు నేను అయ్యిన "బలి" అది. ఆ రోజు ఐన అనుభవం నాకు కొంత ధైర్యాన్ని ప్రసాదించింది. ఇంక తర్వత చేసిన అన్నీ ప్రదర్శనలూ చాల బాగా అయ్యయి. నేను ఇలా పై చదువుల కోసం షికాగో రావటం తో ఆ రోజులన్నీ వెళ్ళి పొయాయి.

జూ|| జంద్యాల

మొన్నామధ్య హీరో చిరంజీవి నటించిన ఒక పాత సినిమా చూసా. పేరు చంటబ్బాయ్. అందరికీ తెలిసే వుంటుంది, ఆ సినిమా లో శ్రీలక్ష్మి ది కవితలు చెప్పి జనాలని హింసించే ఒక విలక్షణమైన పాత్ర. కాని ఆ పాత్ర పండించిన హాస్యం అంతా ఇంతా కాదు. ఒక సందర్భం లో ఆవిడ చెప్పే ఒక కవిత జీవన సారాన్ని చెప్తునే హాస్యం పండిస్తుంది. ఆ కవిత ..

"పుట్టేటప్పుడు మనిషికి జీవకళ

చచ్చేటప్పుడు మనిషికి ప్రేత కళ

మధ్యలో ఈ షోకులెందుకే శశికళ

నువ్వు కూడా వినవే చంద్రకళ"

వినటానికి కొంచెం ఎబ్బెట్టుగాను హాస్యం గాను వున్నా నాకు ఎందుకో ఈ కవిత బాగా నచ్చింది.
బాధని కోపాన్ని కూడ సున్నితమైన హాస్యం తో మిళితం చేయటం మహానుభావుడు జంద్యాల గారికే చెందింది. ఆయన సినిమాలన్నీ ఆణిముత్యాలే అంట కదా అని అడిగితే తెలుగు ఇంటిలో అప్పుడే పుట్టిన పాపయి కూడ "నిజమే రా అక్కుపక్షీ" అని తిట్టి మరీ చెపుతుంది. సినిమాలో బూతు లేకుండా తీయటం వీలు కాని పరిస్థితులలో వున్నప్పుడు కూడా, సున్నితమైన హాస్యాన్ని ప్రేక్షకులు ఎప్పుడూ ఆస్వాదిస్తారని నిరూపించిన వారు శ్రీ జంద్యాల.

ఇంతకీ ఈ ఉపోద్ఘాతం అంతా దేనికి అంటే నా చిన్నప్పుడు నేను కవితలు రాయటం మొదలు పెట్టిన కొత్తల్లో మా ఫ్రెండ్ పి.పట్టభిరాం అని, నన్ను వేమన పద్యాన్ని తలపించేలాగ తన పేరు కలిపి ఒకటి చెప్పమన్నాడు. నేను కొంచెం ఎక్కువ స్పందించి వేమన పద్యాన్నే రీమిక్స్ చేసాను. అది ఉప్పు కప్పురంబు పద్యం. ఐతే అది పొరపాటున మా తెలుగు టీచర్ కంట్లో పడింది. ఆవిడ అది తరగతి లో అందరికీ వినిపించి నా చెవులకు మెలి పెట్టారు, పద్యాన్నిఅవహేళన చేసినందుకు. కాని నాకు మాత్రం చాల ప్రసంశలు వచ్చాయి క్లాసు లోంచి. నాకు జూ జంద్యాల గా ఒక బిరుదు కూడ ఇచ్చాడు మా పట్టభి గాడు. ఆ పద్యం ఏంటంటె ...

"ఉప్పు లేని పప్పు చప్ప చప్పగనుండు

చప్ప పప్పు తిన్న తిప్పలుండు

పప్పు లో తగినంత ఉప్పును వేయరా

సకల గుణాభి రామ, పి. పట్టాభి రామా."

నేను పొయెట్ అయ్యానోచ్....

ఈ మధ్య నేను కవి నే కాకుండా పొయెట్ కూడ అయ్యానండోయ్.

అదేనండి ఆంగ్ల తవికలు అదే కవితలు రాస్తున్నా...

చదివినవారు బలే వున్నాయి కాని మళ్ళీ రాస్తే కొడతామన్నారు.

నేను అహింసా వాదిని కావటం చేత, ఎందుకులే అని నాలోని వీరావేసాన్ని ఆపుకున్నా.

కాని ఇది బ్లాగు కనుక, రాస్తే నన్ను కొట్టడానికి మీరు షికాగో రావాలి కనుక ధైర్యం ద్విగుణీకృతమై ఒకటి రాస్తున్నా.

నచ్చకపొతే మాత్రం నా పూచి కాదండోయ్

Ruddy hands & muddy feet
Gleaming swords & Glinting eyes
Rising Hopes & Thrilling Goals
We Stride in those Mazy paths
We are the Knights with gusty hearts …