పంచవటి (Panchavaty)

రాగం లో అనురాగం లో విరాగం

2010-12-02T20:36:00.000-08:00

ఓసారి నా బి ఆర్క్ రెండో సంవత్సరం సెమిస్టర్ ఎగ్జాంస్ లో సివిల్ ఇంజినీరింగ్ పరీక్ష అంత బాగా రాయలేదు. నేను ఆ పరీక్ష పాసయ్యి గట్టెక్కితే, లేదా నాతో పాటూ మిగిలిన వాళ్ళు కూడా ఫెయిల్ ఐతే, తిరుపతి వచ్చి తలనీలాలు సమర్పించుకొంటానని వెంకన్న కి మొక్కుకున్నాను. రిజల్ట్స్ వచ్చాయి. చాలా విచిత్రం గా నేను పాసయ్యాను. చాలా మంది ఫెయిల్ అయ్యారు.

Two birds at one shot రావడం తో ఆ ఆనందం తట్టుకోలేక ఆరోజు రాత్రే అందిన బస్సు పట్టుకుని తిరుపతి బయలుదేరాను. బస్సు స్టార్ట్ అయ్యిన ఒక 15 నిమిషాలకి క్లీనరు వచ్చి ఎదో సినిమా పెట్టాడు. పోనీలే బోరు కొట్టకుండా సినిమాతో టైం పాస్ ఔతుంది అని అనుకునే లోపు టీవీ స్క్రీను మీద సాయి కుమార్ నటించిన "పోలీస్ స్టోరీ" టైటిల్ పడింది. ఎటూ పారిపోలేని పరిస్థితులు కల్పించి ఆ సినిమా పెట్టిన క్లీనర్ గాడ్ని .. #$%^&*())(*&^%$#@!@# ...అని తిట్టుకుని, తెచ్చుకున్న దుప్పటీ మొహం మీద కప్పుకుని, చెవుల్లో దూది ముక్కలు కుక్కుకుని పడుకున్నాను. నిద్ర మధ్యలో అప్పుడప్పుడూ, "నీ యబ్బ !!!!!!!!! నరికేస్తా నా ...... లబ్బే నా........ బేవార్స్ నా...... ........" లాంటి ఆణి ముత్యాలవంటి అరుపులు వినిపించినా, నిద్రా దేవి సంపూర్ణ కరుణా కటాక్షాలు ప్రసరించి నిద్రాభంగం కాకుండా తెల్లారే సరికి తిరుమల చేరుకున్నాను.

ముందు గుండు చేయించుకుని స్నానం ముగించి, దర్శనానికి క్యూ లో జాయిన్ అయ్యి నించున్నాను. దూరం నుంచి ఘంటసాల గారి భగవద్గీత వినిపిస్తోంది. "అర్జునా మనుష్యుడు ఎటుల మాసిన వస్త్రమును వదిలి కొత్త వస్త్రము ధరించునో ఆత్మ అట్లే జీర్ణమైన శరీరం వదిలి కొత్త శరీరం ధరించుచున్నది."
నేను, "ఈ వెధవ శరీరం కోసమా కదా మనం ఇన్ని పాట్లు పడేది ఇది కేవలం మాసిన బట్ట మాత్రమే. ఇక నుంచి మోహాన్ని వదిలి మోక్షాన్ని ఆశ్రయించాలి." అని మనసులో అనుకున్నాను.

ఈలోపు అక్కడ ఉన్న మహా భక్త సందోహం లో ఓ నలుగురు టైం వేస్ట్ చెయ్యకుండా మన దేశాన్ని పట్టి పీడిస్తున్న కొన్ని అత్యవసర సమస్యల మీద పిచ్చాపాటీ మొదలు పెట్టారు. వీళ్ళ గురించి ఈ కధ లో చాలా సార్లు ప్రస్తావించబడుతుంది కాబట్టి, వీళ్ళ పేర్లు నాకు తెలీదు కాబట్టి, మనకి తెలియని వాళ్ళని సుబ్బ్రావనో, వెంకట్రావనో పిలవడం పరిపాటి కాబట్టి వాళ్ళకి వెంకట్రావ్ గ్రూప్ అని పేరు పెట్టాను.

వాళ్ళలో ఓ వెంకట్రావ్ , "ఏంటో సార్ ఈ వెయిటింగు, మా బావమరిది కనుక ఊళ్ళో ఉండి ఉంటే ఈ పాటికి దర్శనం అయ్యి పోయి ప్రసాదం కూడ తింటూ ఉండే వాళ్ళము." అన్నాడు.
ఇంకో వెంకట్రావ్, "ప్రసాదం అంటే గుర్తొచ్చింది. ఇంతకీ లడ్డూ లో జీడిపప్పు కలుపుతున్నారో లేదో? అసలు లడ్డూ లో జీడిపప్పు కలపక పోవటం ఏంటి సార్ దారుణం. తిరుపతి లడ్డూ ఫేమస్ అయ్యిందే దానివల్ల." అన్నాడు.
మూడో వెంకట్రావ్, "అంతా రాజకీయం సార్, రాజకీయం. ఈ దేశం మారదు. ఈ రాజకీయనాయకులందరినీ వరుసలో నించో పెట్టి షూట్ చేస్తే తప్ప ఈ దేశానికి పట్టిన దరిద్రం వదలదు." అన్నాడు.
చివరి వెంకట్రావ్, " ఇంతకీ తెలంగాణా వస్తుందంటారా రాదంటారా. వస్తే ల్యాండ్ రేట్లు తగ్గుతాయా పెరుగుతాయా?" అన్నాడు.
మొదటి వెంకట్రావ్ నాకేసి తిరిగి, "మీరు ఏమంటారు వెంకట్రావుగారు." అన్నాడు.
నేను, "దేనిగురించి? లడ్డూ గురించా? తెలంగాణా గురించా?".
వాడు, "లడ్డూ గురించి సార్."
నేను, "నేను స్వీట్లు తినను." అని చెప్పి మళ్ళీ కదిలిస్తాడేమో అని ఇంకో పక్కకి చూసాను.

అంతే, ఎవరో మంత్రం వేసినట్లు నా కళ్ళు అటే చూస్తూ ఉండి పోయాయి. ఒక అమ్మాయి, స్వర్గంలో అప్సరసలు నాట్యం చేస్తుంటే, వాళ్ళలో ఒకరు ఆ డాన్స్ చేస్తూ చేస్తూ పొరపాటున కాలు స్లిప్ అయ్యి మెట్లమించి జారిపోయి, నాకోసం భూలోకం వచ్చి నా పక్కన నిలుచుందా అన్న ఫీలింగ్.

ఇహ మనిషి, మాసిన వస్త్రం, ఆత్మ ఇవి ఏమీ గుర్తు రావట్లేదు. మనసు నిండా ఆ అమ్మాయే. హు....... మా క్లాసులోనూ ఉన్నారు అమ్మాయిలు ఎందుకు. ఈ అమ్మాయిని చూడు చెంపకి చారెడు కళ్ళేసుకుని ఎంత అందం గా ఉంది. నాకు తగిన అమ్మాయి గుళ్ళో నే ఎదురౌతుందని ఓసారి చిలక జోస్యం వాడు కూడా చెప్పాడు.

ఇంతలో............
తిరుపతి లో స్వామి దర్శనానికి వచ్చి ఇలా అమ్మాయికి లైను వేయటం తప్పేమో అనిపించింది. ఇది ఒక ధర్మ సంకట స్థితి.
ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో నా బుద్ధి, నా మనసు రెండూ సూక్ష్మ దేహాలు ధరించి నా చెవుల పక్కకి చేరి తర్క జ్ఞాన బోధ చేస్తాయి.
బుద్ధి, " ఔను తప్పే రా.." అంది.
మనసు, "భగవంతుడే నీకోసం పంపినపుడు తిరస్కరిస్తే ఆయనకి కోపం వస్తుందని" బుద్ధి కి సర్ది చెప్పింది.
"అంటే భగవంతుడు ఇలాంటివి వరాలు కూడ గ్రాంట్ చేస్తాడా?" అని బుద్ధి మనసుని ప్రశ్నించింది.
"నువ్వు మూసుకుని లైను వెయ్యి బే, లేకపోతే ఇంకోడు రెడీ గా నీ వెనకాలే ఉన్నాడు" అని బుద్ధి మీద మనసు జయించింది.
సరిగ్గా అదే సమయం లో ఘంటసాల గారు, "కర్మణ్యేవాధికారస్తే ............." శ్లోకం పాడారు.

పని చెయ్యటమే మనవంతు. ఫలితం దేవుడికివదిలేద్దాం అని ఘంటసాల గారికి ఒక థ్యాంక్స్ చెప్పి ఆ అమ్మాయికి లైను వేసే పని లో నిమగ్నమయ్యాను. ఆ అమ్మాయి కూడా నన్ను చూస్తూ సిగ్గు పడటం మొదలు పెట్టింది.

ఈలోపు ఇటు పక్కన చర్చా కార్యక్రమాన్ని కొనసాగిస్తున్న వాళ్ళలో ఓ వెంకట్రావ్, నాకేసి తిరిగి "మీరు ఏమంటారు సార్" అన్నాడు.
లైను వేసే పని లో అంతవరకూ వాళ్ళ మాటలు వినని నేను అర్ధం కాక, "దేనిగురించి?" అన్నాను.
అతను, "అదే సార్ ముమ్మైత్ ఖాన్ కి పెళ్ళి అయ్యిందా లేదా అని మాట్లాడు కుంటున్నాం కదా దాని గురించి" అన్నాడు. అసలు వీళ్ళు తిరుపతి లడ్డూ నుంచి ముమ్మైత్ ఖాన్ దగ్గరకి ఎలా వెళ్ళారో అర్ధం కాక ఏదో ఒకటి చెప్పాలని, "లేదు" అన్నాను.
దానికి అతను మిగతా వాళ్ళతో, "చెప్పానా, చెప్పానా" అని గంతులు వేసాడు. నేను వాళ్ళ సంగతి వదిలి మళ్ళీ నా పని లో నిమగ్నమయ్యాను.

ఆ అమ్మాయిని చూస్తూ నడుస్తున్నాను. జీవితం లో ప్రతీ క్షణం ఇలా ఆ అమ్మాయిని చూస్తూ ఉండి పోవాలనిపించింది. తను కూడా నాకేసి చూసి కాస్త నవ్వే టైం కి, పక్కనున్న వెంకట్రావ్, ఆ అమ్మాయికి నాకు మధ్యలోకి వచ్చి నా మొహం లో మొహం పెట్టి "మీరేవంటారు?" అన్నాడు.

శుద్ధ హిందోళం లో రిషభం లా ఎవడ్రా వీడు అనుకుని "అయ్యా వృషభ వెంకట్రావ్ గారు, మీరు నన్ను వదిలేస్తే బాగుంటుందని అనుకుంటున్నాను" అన్నాను. దానికి అతను బాగా హర్ట్ అయ్యి మళ్ళీ చర్చలో మునిగిపోయాడు.

ఈ లోపు ఆ అమ్మాయి జడలోంచి ఒక గులాబీ పువ్వు జారి కింద పడింది. నా పక్కనున్న వెంకట్రావ్ చూసుకోకుండా ఆ పువ్వుని తొక్కెయ్యబోతుంతే నా అరచెయ్యి ఆ పువ్వు మీద బోర్లించి పెట్టాను. యే జాలీ లేకుండా ఆ వృషభ వెంకట్రావ్ నా చెయ్యి ని గంగిరెద్దు గొబ్బెమని తొక్కినట్లు తొక్కేసాడు. నెప్పి తో మనసులో వెర్రి కేకలు వేస్తున్నా చిరునవ్వు చెక్కు చెదరకుండా ఆ పువ్వు ఆ అమ్మాయి కి ఇచ్చాను. ఆ అమ్మాయి చిరునవ్వు నవ్వింది. నా మనసు "జనక,... జజ్జనక ..." అంటూ పులి డాన్స్ మొదలు పెట్టింది.

ఇంక గర్భ గుడి దగ్గరకి రాగానే, "ఇప్పటికైనా నన్ను చూడరా" అని స్వామి పిలిచినట్లనిపించి, అటు తిరిగాను. తిరగగానే గర్భ గుడి గుమ్మానికి నా గుండు టంగుమని కొట్టుకుంది. వెనకనుంచి ఒక వెంకట్రావ్ దబ్భేల్ అని తోసాడు. నా గుండు మళ్ళీ వెళ్ళి గుమ్మానికి కొట్టుకుంది. గడపకి కాలు తన్నుకుని బొక్క బోర్లా పడిపోయాను. నా వెనకాల వస్తున్న నలుగురు వెంకట్రావులూ నన్ను తొక్కేసుకుంటూ "గోవిందా .......గో......విందా" అని అరుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు. ఆ అమ్మాయి ఫక్కున నవ్వింది.

ఇదంతా కొన్ని సెకన్లలో జరిగిపోయినిది. ఇంతలో ఎవరో ఓ పెద్దాయన నన్ను లేపి. స్వామి దగ్గరకి నడిపించుకుని వెళ్ళాడు. ఆ దెబ్బలని ఒత్తుకుంటూ, స్వామి కి చెమర్చిన కళ్ళతో నమస్కరించాను. స్వామి కూడా నాకేసి దీనం గా చూస్తూ ఉన్నట్లనిపించింది. ఇంకాస్త ఏడుపొచ్చింది.

అడుగు లో అడుగు వేసుకుంటూ బయటకి వెళ్ళి ఆ పులిహొర ప్రసాదం తీసుకుని ఓ అరుగు మీద కూర్చున్నాను. ఆ అమ్మాయి, మళ్ళీ కనిపించలేదు. దూరం గా ఘంటసాల గారు, "విషయవాంచల గూర్చి సదా ఆలోచించు వానికి దానియందు అనురాగం అధికమై అది కామముగా మారి, అది దక్కని చో క్రోధమై, వివేకము పోయి బుద్ధిచలించి, గుండు మీద దెబ్బ తగులును" అన్నారు. ఉక్రోషం వచ్చింది. ఔను నిజమే లేకపోతే ఇందాకటి వరకూ నన్ను చూసి సిగ్గుపడిన అమ్మాయి, నన్ను తోసేసి కింద పడేసి తొక్కేస్తే అలా నవ్వుతుందా?? అని మనసు ఆక్రందించింది.

గుండు మీద గాటు, గుండెల్లో గాయం అవ్వటంతో, "ఛ, ఛ, ..... ఇంక జీవితం లో యే అమ్మాయికీ లైను వెయ్యకూడదు. ప్రమాదం ఎప్పుడూ మన నీడలా మనవెంటే ఉండి, గుళ్ళో వెనకనుంచి తోసేస్తుంది. ఐనా ఈ అమ్మాయి యేమీ అంత బాలేదు. మా క్లాసు అమ్మాయిలే నయం. కనీసం అప్పుడప్పుడూ బాగుంటారు" అనుకుని, మనసుకి మందు పూసుకుంటూ ఆరోజు తిరపతి లో గడిపి సాయంత్రానికి బస్సు ఎక్కాను.

నా సీట్లో కూర్చున్న కాసేపటికి ఒక అమ్మాయి వచ్చి నాకు అటు పక్కన సీట్లో కూర్చుంది. అప్పటికే ఒక దురదృష్ట సంఘటన అయ్యేసరికి ఈ అమ్మాయిని చూడకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను.
కాసేపాగాకా మనసు దెబ్బలనుంచి తేరుకుంది. "ఇందాకా అంటే ఎవడో తోసేసాడు కాబట్టి అలా అవమానం పాలు అయ్యాం కానీ, అస్తమాను అలా ఔతామా ఏంటి??" అని అడిగింది.
బుద్ధి, "ఒరేయ్ !!! మళ్ళీ దెబ్బ తింటావ్ రో" అంది.
మనసు, "యూత్ లో ఉన్నప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడు ఎంజాయ్ చేస్తావ్ మావా?" అంది.
బుద్ధి, "నీకు ఈ జన్మకి బుద్ధి రాదు రా........ ఛీ ...ఛీ... ఛీ.." అంది.
మనసు బుద్ధి ని, "వ్వె, వ్వె, వ్వె ....." అని వెక్కిరించి లైను వెయ్యటానికి సమాయుత్తమయ్యింది.

మనసు నీతి లేని కోతి లాంటిది అని జంధ్యాల గారు ఉత్తినే అన్నారా.

జాబు - జవాబు - జీతం

2010-09-21T21:13:00.000-07:00

అడిగేవాడికి చెప్పేవాడు లోకువ. ఈ సామెత జాబ్ ఇంటర్వ్యూస్ కి ఖచ్చితం గా సరిపోతుంది.

నా జీవితం లో మొట్ట మొదట ఇంటర్వ్యూకి హాజరు అయ్యినది, నా 18 ఏళ్ళ వయస్సులో నేషనల్ డిఫెన్స్ సెలక్షన్స్ కి వెళ్ళినప్పుడు. అస్సలు అనుభవం లేని నేను, ఆ ఇంటర్వ్యూ చేసేవాడికి నా ఆహార్యం తోనే మంచి అభిప్రాయం కలిగేలా చెయ్యాలని అన్నీ హంగులు చేసి, కాస్త దైవ భక్తి ఉన్నట్లు కనపడితే ఇంకొంచెం ఎక్కువ మార్కులు నొక్కెయ్యొచ్చని, మా ఊరి గుళ్ళో రామప్ప ప్పంతులుగారు పెట్టుకున్నట్లు పొడుగు బొట్టు పెట్టుకుని ఠీవిగా ఆ హాలులో ప్రవేశించాను.

ఇంటర్వ్యూయర్ నన్ను చూడగానే, "నీ నుదిటి మీద రక్తం వస్తొంది.... ఏం జరిగింది?" అని అడిగారు. నేను నా భక్తిభాగోతం చెప్పగానే ఆయన, "భక్తి తో భారత దేశాన్ని కాపాడేద్దామని వచ్చావా నాయనా? సరే కూర్చో" అన్నారు. కాసిని వ్యక్తిగత ప్రశ్నలు అడిగిన తర్వాత, కొన్ని సిచుయేషనల్ ప్రశ్నలు అడిగారు.

ప్రశ్న: "నువ్వు అడివిలో వెళుతున్నావు. నీకు ఒక పులి ఎదురైంది. అది బాగా ఆకలి మీద ఉంది. నువ్వు నీరసం గా ఉన్నావు. అప్పుడు ఏమి చేస్తావు?"
నేను: "నాకు వచ్చే జన్మ లో ఐనా ఇలా ఇంటర్వ్యూలకి వెళ్ళే దౌర్భాగ్యం కలగకుండా బాగా ఆస్తిని ఇవ్వమని కడసారి గా దేవుణ్ణి ప్రార్ధిస్తాను."

ప్రశ్న: "మీఇంట్లొ నువ్వు ఏదైనా పనులు చేస్తూ ఉంటావా?"
నేను: "ఆయ్!!!!! మా అమ్మగారిని అసలు కాలు కింద పెట్టనివ్వనండి." (ఇది పచ్చి అబద్ధం)
దానికి ఆయన, "ఔనా!!!!!!!! మీఇంట్లో నీ బట్టలు ఎవరు ఉతుకుతారు నాయనా?" అన్నారు.
నేను: "మా అమ్మగారండి." అని నాలిక కరుచుకున్నాను. (దీన్నే contradicting your own statement అంటారని తరవాత తెలిసింది)
యేది యేమైనా నా నిజాయితీ, పాజిటివ్ ఆటిట్యూడ్, భవిష్యత్ ప్రణాళికలు చూసి నన్ను సెలక్ట్ చేస్తాడు అనుకున్నా, కానీ సెలక్ట్ కాలేదు.

(4 సంవత్సరాలు తర్వాత.........)
నా ఆర్కిటెక్చర్ పూర్తి అయ్యింది, ఒక కంపెనీ కి ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళాను. అప్పటికి కూడ నాకు ఇంటర్వ్యూ ని సమర్ధవంతం గా ఎదుర్కొనే యుక్తులు వంటబట్టలేదు. నా ఇంటర్వ్యూ మొదలయ్యింది.

ప్రశ్న: "నీ గురించి చెప్పుకో"
నేను: "ఎవరి పేరు చెపితే సీమ ప్రజలు ....."
నన్ను ఆపి, "చిరంజీవి గురించి కాదు. నీ గురించి చెప్పు" అన్నాడు.
నేను తెలుగు మహాభారతం లోని, "ఎవ్వాని వాకిట ఇభమద పంకంబు, రాజభూషణ రజో రాజినడగు ..." అనే ధర్మరాజుని పొగిడే పద్యం స్టార్ట్ చేసాను.
ఆయన తల పట్టుకుని, "కొంచెం తెలుగు లో చెప్పు బాబు." అన్నారు.
"నేను ఒక ఆర్కిటెక్ట్ ని" అన్నాను.
ఆయన, "ఆర్కిటెక్ట్ అంటే?" అన్నాడు, ఏదో నేను అస్సలు ఊహించని సైకలాజికల్ ప్రశ్న వేసినట్లు. నేను స్వర్ణకమలం 37 సార్లు చూసినవాడ్ని, నాతో పరాచకాలా.
నేను వెంటనే, "ఆర్కిటెక్ట్ అంటే....ధాతా రాతిరాతిర్ధాతా, ధాత రాతి సవితా సవితా. రాతిర్ధాత ధాత రాతిర్ సవితా రాతిర్ సవితా సవితేదం ఇదం సవితా........" అన్నాను.

ఇంటర్వ్యూయర్ భరించలేక నా రెస్యూమె లోని మొదటి పేపర్ ని చింపేసి, చిరాగ్గా మొహం పెట్టి, "నీ బలాలుబలహీనతలు ఏంటి?" అని అడిగాడు.
ఎంతో కష్టపడి ఇంటర్వ్యూకి ప్రిపేర్ ఐతే అసలు కోర్స్ కి సంబంధించిన ప్రశ్నలుమానేసి దిక్కుమాలిన ప్రశ్నలు అడుగుతున్నాడని నాకు చిరాకొచ్చింది.
నేను: "బలం: హనుమాన్ చాలీసా; బలహీనతలు: ఇలియానా, జెనీలియా" అన్నాను.

నాకు ఆ ఉద్యోగం రాలేదు. ఈ సారి "How To crack interviews?" అనే కోచింగ్ చెంటర్ లో చేరాను. వాళ్ళు చెప్పిన ప్రకారం, ఎక్కడికి వెళ్ళినా కోర్స్ కి సంబంధించిన ప్రశ్నలు మాత్రమే కాకుండా, కొన్ని రొటీన్, ప్రశ్నలు ఉంటాయి. "నీ గురించి చెప్పు", "నీ బలహీనతలు ఏంటి", "నీ బలాలు, బలగాలు ఏంటి" లాంటివి. అసలు కరచాలనం లోనే మన వ్యక్తిత్వం తెలిసే సైన్సు ఎదో ఒకటి ఉందని అప్పుడే తెలిసింది. కరచాలనం ఎంత బలంగా ఇస్తే మనకి అంత దమ్ము ఉన్నట్లు.

బాగా ట్రయిన్ అయ్యిన కొన్ని రోజులకి ఫ్రెష్ గా ఒక ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళాను. ఇంటర్వ్యూయర్ కరచాలనం చెయ్యటానికిచెయ్యి ఇవ్వగానే గజేంద్ర మోక్షం లో ఏనుగు కాలుని మొసలి పట్టుకున్నట్లు పట్టుకుని, పిసికి పిప్పి చేసివదిలి పెట్టాను.

తర్వాత దాదాపు అన్ని ప్రశ్నలు బాగానే ఆన్సర్ చేసాను. చివరి లో చాలా ఇంటర్వ్యూలలో మనల్ని తికమక పెట్టే ప్రశ్నలు రెండు వేశాడు.

ప్రశ్న: నిన్నే ఎందుకు ఈ కంపనీ లో తీసుకోవాలి?
(నా అంతరంగం లో జవాబు: నాకు పని కావాలి, నీకు పనోడు కావాలి. నాకంటే తెలివైన వాడికి నువ్వు జీతం ఇవ్వలేవు, నాకంటే వెధవని పెట్టుకునే రిస్కు చెయ్యలేవు కనుక)
బయటకి మాత్రం, "నేను 64 కళలని పోషించిన ఘన చరిత్ర కలవాడను. సంస్కృత ఆంధ్రలలో ను, వ్యాకరణమీమాంసలలోను, చతుర సంభాషణలలోను, వేదాంత వ్యాఖ్యానాలలోను, జాగ్రఫీ, గీగ్రఫీ, అర్ధమెటిక్స్, పావుమెటిక్స్లాంటివి హడలేసి చెప్పుటలోను, నెపోలీయన్ ఆఫ్ యాంటీ నాచ్ అయిన గిరీశం వంటివాడిని ...." లాంటి నాలుగైదు డవిలాగులు వదలగానే ఇంటర్వ్యూయర్ గట్టిగా అవలించి, "నీ లాంటివాళ్ళు యెకరానికి యాభై మంది దొరుకుతారు. నీ గొప్ప యేంటి?" అన్నాడు. (ఇది ఒక టాక్టిక్ అని నాకు తర్వాత తెలిసింది. మనల్ని ఎంత కిందకి చేసి మనకి చూపిస్తే మనం అంత తక్కువకి జీతం నంబర్ పడేస్తాం)

నేను ఏమి చెప్పాలో తెలీక, "ఖాళీ సమయాల్లో మీకు కాళ్ళు పడతాను" అని చెప్పి నాలిక కరుచుకున్నాను.
వైద్యుడు ఇచ్చేది రోగి కోరేది ఒకటే అయ్యింది.

వెంటనే తరవాతి ప్రశ్న అడిగాడు జీతం ఎంత రావాలనుకుంటున్నావు. ఈ ప్రశ్న కి మాత్రం సంకోచించకుండా, తటపటాయించకుండా ఒక 20 టు 25 అని చెప్పాను. (నావుద్దేశ్యము 20,000 - 25,000 అని).

అంతే ఉద్యోగం వచ్చేసింది. తరవాతి రోజు ఆఫర్ లెటర్ ఇచ్చారు. జీతం 2225 రూప్యములు. నేను ఖంగు తిన్నాను. "డబ్బిచ్చువాడు వైద్యుడు" లాంటి అసంబద్ధ సామెతలు కనిపెట్టింది ఈ కంపెనీ లాంటివాడే అయ్యిఉంటాడు. ఎంతటి లత్తుకోరు కంపెనీ ఐనా ఈ 21 వ శతాబ్దం లో కనీసం 10,000 తో మొదలు పెడుతున్నారు. ఈ కసాయి వాడు నన్ను చాలా చీప్ గా కొనేసాడు.

అందుకే ఆ తర్వాత యే ఇంటర్వ్యూలకి వెళ్ళినా నా జీతాన్ని సుస్పష్టంగా చెప్తూ ఉంటాను.

అరాళ కుంతలా

2010-06-19T20:53:00.000-07:00

ఒక రోజు నేను శ్రీ కృష్ణ తులాభారం సినిమా చూస్తున్నప్పుడు అందులో ఎన్ టీ రామారావు, జమున కాళ్ళు పట్టుకుంటే ఆవిడ తన్నిన సన్నివేశం లో ఘంటసాల గారు ఒక పద్యం పాడారు.

నను భవదీయ దాసుని మనంబున నెయ్యపుకిన్‌కబూని తాచిన అది నాకు మన్ననయా
చెల్వగు నీ పద పల్లవంబు మత్తనుపులకాగ్ర కంటకవితానము తాకిన నొచ్చుననుచు నేనయిద
అల్క మానవు కదా ఇకనైన అరాళ కుంతలా ...........

పద్యం అంతా బానే అర్ధం అయ్యింది కానీ .... అరాళ కుంతలా ... అంటే ఏంటో అర్ధం కాలేదు. మా పితృ పాదుల వారు పక్కనే ఉన్నారు కదా అని ఆయన్ని అడిగాను. నేను చదువుకోకుండా సినిమా చూస్తున్నానన్న కోపం లో ఆయన పక్కనే ఎప్పుడూ రెడీ గా ఉంచుకునే కమండలం లో కాసిని నీళ్ళు తీసి "నీకు ఆ పదానికి అర్ధం తెలియకుండు గాక" అని శపించారు. యధా విధి గా నేను శాపవిమోచన మార్గం అడిగాను. అప్పుడు ఆయన "ఆ పదానికి అర్ధం వేరొకరి ద్వారా నువ్వు తెలుసుకుంటావు." అని సెలవిచ్చారు.

పితృపాదుల వారి శాపం కారణం గా నా అంతట నేను దానికి అర్ధం తెలుసుకోలేకపోయాను. సరే అప్పటినుండీ చాలమంది ని అడిగి చూసాను. ఎవరూ అంత స్పష్టమైన సమాధానం చెప్పలేదు. మా పవన్ గాడ్నీ అడిగాను. వాడు "సంస్కృతం లో అరాళా అంటే అరటిపళ్ళు, కుంతలా అంటే ఎంతకిస్తావు?" అని అర్ధం అన్నాడు. ఆహా "అజ్ఞానీ సుఖీ" అని ఎందుకు అన్నారో అర్ధం అయ్యింది.

పోనీ ఎవరైనా అమ్మాయిని అడిగితే (లేదా అలా పిలిస్తే) ఎమైనా తెలుస్తుందేమొ అని మా క్లాస్ మేట్ కన్నడ సూర్య ప్రభ కుట్టింగార్ దగ్గరకి వెళ్ళి "అరాళ కుంతలా" అని పిలిచాను.
"ఒహ్ మై గాడ్!!! నువ్వు మలయాళం ఎప్పుడు నేర్చుకున్నావ్? ఐ టూ లవ్ యూ." అని సిగ్గు పడుతూ చేప్పింది. నేను అవాక్కయ్యాను.

ఇలా లాభం లేదని పేపర్లొ ప్రకటన ఇచ్చాను. "అరాళ కుంతలా ఎవరికైనా తెలుసా? (మధ్యలో "అంటే" అన్న పదం ఆ పేపర్ వాడు ప్రింట్ చెయ్యలేదు) తెలిస్తే నాకు ఫోన్ చేసిన వారికి నా అర్ధ రాజ్యం తో పాటు కన్నడ సూర్య ప్రభ కుట్టింగార్ ని ఇచ్చి వివాహం చేస్తాను" అని ప్రకటించాను.
ఒకడు ఫోన్ చేసి " సార్!!!!! నాపేరే అరాళ కుంతలా. మాది ఒరిస్సా. అర్ధ రాజ్యానికి దస్తావేజులు ఎప్పుడు ఇస్తారు? పెళ్ళి మాత్రం గ్రాండ్ గా చెయ్యాలి" అన్నాడు. ఫోన్ తీసి నేలమీద కొట్టాను.

ఈ విషయం గురించే చాల రోజులు ఆలోచించాను. పోనీ ఎవరైనా తెలుగు మాస్టారు కి తెలుస్తుందేమో అని మా ఇంటి పక్కనే ఉన్న స్కూల్ కి వెళ్ళి ఒక పిల్లని ఆపి తెలుగు మాస్టారు కోసం అడిగాను. ఆ పిల్ల "తెలుగు????? మీన్స్ వాట్?" అంది. మన భాష కి పట్టిన దౌర్భాగ్యానికి ఆ రోజు నేను అన్నం తిన లేదు. ఆ మాట విన్నందుకు ప్రాయశ్చిత్తం ఏంటని మా పితృపాదుల వారిని అడిగాను. రెండు వారాలు ఉపవాసం చేస్తూ, చెట్టు కొమ్మకి తలకిందులు గా వ్రేళ్ళాడుతూ తపస్సు చేయమన్నారు. అది నావల్ల కాక, ఆల్రెడీ అలా తపస్సు చేసిన మా నాన్న గారిని ముట్టు కుని "మమ" అన్నాను.

ఎన్ని రోజులైనా నాకు ఆ పదానికి అర్ధం తెలియ లేదు. ఒక రోజు గుళ్ళో కి వెళ్ళి అష్టోత్రం చేయించుకుంటే పూర్వ జన్మలో చేసిన పాపం ఏదైనా ఉంటే అది నశించి నాకు అర్ధం తెలుస్తుందని పక్కనే ఉన్న అయ్యప్ప గుళ్ళో కి వెళ్ళాను. పూజారి గారు వచ్చి
"నీ పేరు" అన్నారు.
-చక్రపాణి-
"గోత్రం"
-అరాళ కుంతల-
పూజారి నన్ను అదోలా చూసి "అయ్యా మీ స్వగ్రామం అండమాన్ దీవులా? అన్నారు.

నా జీవితం మీద నాకే విరక్తి వచ్చింది. ఇంక నావల్ల కాక ఆ పదం గురించి మర్చి పోయాను.

ఈ మధ్య మళ్ళీ ఆ శ్రీకృష్ణ తులాభారం సినిమా చూడటం అనుకోకుండా జరిగింది. మళ్ళీ చెద పురుగు బుర్ర తొలిచెయ్యటం మొదలు పెట్టింది. నా అవస్థ చూసి మా రూం మేట్ సీరియస్ గా "గూగుల్ ఇట్ మ్యాన్" అన్నాడు.
"వార్నీ!!!!!! ఇన్ని రోజులు గా ఈ పని చెయ్యలేదు కదా అని అనుకున్నాను. కానీ మా పితృపాదుల వారి శాపం నాకు ఆ ఆలోచన రాకుండా చేసిందని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం. సరే అని గూగుల్ చేసా. ఒక్క పేజీ లో మూడు లింకులు వచ్చాయి. ఒక లింకు తెరవగా అందులో "అరాళ కుంతలా అంటే పొడవైన నల్లని జుట్టు కలది" అని ఉంది.

కళ్ళమంట నీళ్ళు వచ్చాయి. శాపవిమోచనం అయ్యింది. మా రూం మేట్ స్వయం గా అర్ధం చెప్పక పోయినా ఆ ఐడియా ఇచ్చింది తనే కనుక ఆ శాపం వర్క్ అవుట్ అయ్యిందనే చెప్పాలి. ఒక వేళ ఆ అర్ధం కనక తప్పు ఐతే దయాద్ర హృదయం కలిగిన మారాజులు కాని మారాణులు కాని నాకు చెప్పవలసింది గా నా
ఆర్ద్రత తో కూడిన ప్రార్ధన . (ఆర్ద్రత అంటే ఏంటి? తరవాతి చెదపురుగు)

చిన్న పద్యం

2010-01-14T11:21:00.000-08:00

తారే జమీన్ పర్ చూసినప్పుడు కలం కదిలి ఇలా అయ్యింది

బుడిబుడి అడుగుల తడబడి

నిలబడి పరుగెడి బుడతడి

శిరమున వొరవని చదువులు జొరపగనేల

చిరుచిరు పసిపసి చిగురులు

విరిసిన బుజిబుజి మొక్కలు

కడివెడు ఎరువకు ఘడియకు పళ్ళీగలవా?

మబ్బు మెసేజ్

2009-12-09T12:25:00.000-08:00

కాళి దాస విరచిత మేఘ సందేశం అపూర్వమైన ఒక మధుర కావ్యం. ఆ ఆవకాయని, క్షమించాలి, ఆ వాక్కాయని,, మళ్ళీ క్షమించాలి ఆ కావ్యాన్ని చదివే అవకాశం నాకు కాకతాళీయం గా కలిగింది. మా కూచిపూడి డాన్స్ గురువు గారైన డా|| యశోద గారు, ఉజ్జయిని కాస్మో పాలిటన్ సిటీ లో కాళిదాస అకాడమీ లో జరిగే కాళిదాస సమారోహం అనే ఒక ఆర్ట్ ఫెస్టివల్ కి ఈ కావ్యాన్ని (హమ్మయ్య పొల్లు పోలెదు) మా చేత నృత్య రూపకం గా చేయించారు. ఈ ఫెస్టివల్ లో ప్రదర్శన చేయటం చాల అరుదు గా వచ్చే అవకాశం. ఆ ప్రదర్శన కి ముందు, ఆ రంగస్థలి మీద మరో NTR లా వెలిగి పోవాలని నేను పడ్డ తపన తడిసి మోపెడు అయ్యింది. ఎందుకంటే నా జీమాట్ పరీక్ష ప్రిపరేషను సన్నగిల్లి జూ|| NTR లా తయారయ్యింది. ఐనా సరే పట్టు వదలలేదు.

మా గురువు గారు యక్షిని పాత్ర వేసారు. నా చేత యక్షుడి పాత్ర వేయించారు. ఇంకో ఇద్దరు స్టూడెంట్లు మధ్యలో కధా విధానం కొనసాగించే వాళ్ళు గా వేసారు. ఆ కావ్యం లో శ్లోకాలు బట్టీ పట్టడం మొదలు పెట్టాను. దానికి ఒక కారణం ఉంది. ఈ శ్లోకాలకి సంగీతం కూర్పు చేసిన శ్రీ మురళి గారు వాటిని ఫాటకి ముందు సాకీలు ఉంటాయి చూసారు, అలాగ రూపొందించారు. తాళ బద్ధం గా ఉన్నా, గాయకుడు ఆ శ్లోకాలని బట్టీ పట్టాల్సి వచ్చింది. ఆ రూపకానికి మేము పెట్టుకున్న గాయకుడు ఆ శ్లోకాల బట్టీ పట్టలేక చీల్చి చండాడటం మొదలు పెట్టడు. అంటే శంకరాభరణం లో బ్రో ..చే ..వా ..రె.వ రురా ... ప ప ప పం ...టైప్ లో. ఆయన పాడే పార్ట్ కి డాన్స్ చెయ్యా ల్సింది నేనే కాబట్టి మా గురువు గారు ఒక పంచ దిన ప్రణాళికని వేసారు. ఆయనకి శ్లోకాలు బట్టీ వేయిస్తే రాగయుక్తం గా ఆయన పాడుకుంటాదని ముందు నాన్ను నేర్చుకోమని తర్వాత ఆ గాయకుడి కి నేర్చుకోవటం లో సహాయం చేయమన్నారు. ఏమి చెయ్యను? గురువు గారి ఆజ్ఞ, నా తక్షణ కర్తవ్యం. ఐనా అంబలి తాగే వాడికి మీసాలు ఒత్తే వాడు ఒకడు ఉండటమంటే ఇదే. ముందు నేను రాత్రనక పగలనక సాధన చేసి ఆ శ్లోకాలు నేర్చుకున్నాను. తర్వాత ఆ గాయకుడి ని పిలిచి ముందు ఒక చిన్న ఉపొద్ఘాతం చెప్పాను. "చూడండి' The relationship between a singer and dancer should be like fish and water but not like fish and fish curry'. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు పక్కింట్లో తిన్నాను తప్పులుంటే మన్నించు, అసలు నువ్వు fish curry యే తినక పోతే క్షమించు" అని చెప్పి ఇంకా ఏదో చెప్పబోయాను. ఆయన అంతలోనే కన్నీళ్ళ పర్యంతమై "అయ్యా శ్లోకాలు నేర్చుకొవాలి అంతే కదా" అన్నాడు. సరేలే పాయింట్ క్యాచ్ చేసాడని సంతోషించాను. కొంచెం అటూ ఇటు గా బానే పాడటం మొదలు పెట్టాడు.

ఆ శ్లోకాలల్లో వర్ణనలు అవి చాలా హృద్యం గా ఉంటాయి. చాలా మందికి ఆ మేఘ సందేశం కధ తేలిసే ఉంటుంది. కుబేరుడి శాపం వల్ల ఆయన కొలువులో ఉండే ఒక యక్షుడు తన భార్య అయిన ఒక యక్షిని కి దూరం ఔతాడు. ఆ సమయం లో సెల్ ఫోన్స్ లాంటివి లేవు కనక ఒక మేఘం తో కబురు పెట్టి క్షేమ సమాచారం తెలుసుకోవటం అవి చేస్తాడు. సెల్ ఫోన్స్ అవి లేని సమయం లోనే ఇంత టెక్నికల్ గా అడ్వాన్స్ చెందిన మనం ఈ రోజు యాపిల్, నోకియా, సోనీ అంటూ కుక్కల పేర్లు ఉన్న సెల్ ఫోన్స్ పొరుగు దేశాల నుంచి అడుక్కు తెచ్చుకునే ఖర్మ ఎంటో? అంటే మబ్బులతో వాటితో మేసేజ్ లు పంపిస్తే కమ్యునికేషన్ గ్యాప్ ఏమైనా వస్తుందేమో అన్న భయం ఉండి ఉండవచ్చు. మన వెర్రి కాని సెల్ ఫొన్స్ లో మాట్లడినా ఇలాంటి గ్యాప్స్ వస్తాయి. నిజం. మొన్న ఆ మధ్య మా ఫ్రెండ్ ఒకడు వాడి కోర్స్ టీం మేట్ ఒక అమ్మయి కి ఫోన్ చేసి, "ఏంటి ఈ మధ్య ఫోన్ చేస్తుంటే కాల్ ఎత్తట్లేదు" అన్నాడు. దానికి ఆ అమ్మాయి "నువ్వు ఫొన్ చేస్తే నేను "కాలు" ఎత్తడమేంటి" అని కంఫ్యూజ్ అయ్యిందిట. ఇంతకీ ఏమి చెప్తున్నా .... ఆ అదే మొత్తానికి అంతా ఆ ప్రదర్శన కి సిద్ధం అయ్యాం.

ఉజ్జయిని చేరుకున్నాకా మొదలైంది టెన్షన్. మా గంధర్వ గాయకుదు ఫైనల్ రిహార్సల్ లో హరిశ్చంద్రుడి నాటకం లో "ఇచ్చోటనే... లేత ఇల్లాలి...." అన్న పద్యాల్లాగా పాడటం మొదలు పెట్టాడు. ఈ సారి మా గురువు గారు ఆయన్ని పిలిచి "Music is divine whether it is western or indian... " అని మొదలు పెట్టారు. ఆయన కంగరు పడి "అమ్మా!! ఎదో కొంచెం రాగం తప్పింది క్షమించండి, ప్రోగ్రాం లో బాగా పాడతానని" ఒట్టు పెట్టాడు. నాకు అనుమానమే, ఆయన స్టేజి మీద పొరపాటున ఆపినా నేను కంటిన్యూ చేయటం కోసం, నేను ఒక్క సీన్ కూడ మర్చిపోకుండా అన్నీ గుర్తు ఉండటం కోసం దేవుని కృప ఎంతైనా అవసరం అని ఆ రోజు త్రి కాల సంధ్యావందనం చేసాను. ఐనా నిజం చెప్పాలంటే, కాళికాదేవి కాళిదాసు గారికి నాలుక మీద బీజాక్షరాలు రాసినట్లు, చిన్నప్పుడు మా అమ్మ నాకు జ్ఞాపక శక్తి అమోఘం గా ఉండాలని సరస్వతీ పత్ర లేహ్యం, జ్ఞాన శూర మహా తాండవ పత్ర లేహ్యం, ఝండూ చ్యవన ప్రాస్, నా నాలుక మీద రాసి పన్లో పని అని ఆ పక్కనే ఉందని మా తాత గారు వాడే త్రిఫల చూర్ణం కూడా రాసింది. జ్ఞాపక శక్తి మాట ఎలా ఉన్నా ఆ త్రిఫల చూర్ణం దెబ్బకి ఒక మూడు రోజులు నేను బాత్రూము కి బెడ్ రూం కి మధ్య పెట్టిన మొత్తం పరుగులు ముందు టెండూల్కర్ రికార్డ్ బలాదూర్. ఆ తర్వాత బ్రహ్మ జ్ఞానం అబ్బింది అనుకోండి, అది వేరే విషయం.

ప్రదర్శన జరిగేటప్పుడు తీసే ఫొటోలు పాత్రికేయులు ఎలా తీస్తారో తెలీదు కాబట్టి, నాకు కొన్ని ప్రత్యేకంగా తీయమని మా మేకప్ మ్యాన్ కి కెమేరా ఇచ్చి కెమేరా మ్యాన్ చేసాను. అంతా సిద్ధం అయ్యాకా ప్రదర్శన మొదలు అయ్యింది. పేద్ద రంగస్థలం. ఉజ్జయిని అంటేనే కళలకు ఆలవాలం. అంచేత ఎందరో సంస్కృత పండితులు, సంగీత విద్వాంసులు, నాట్య కళ ని వెనక నుంచి ముందుకు చదివిన సమర్ధులు ఇలా అన్ని కళా రంగాల వారు వచ్చారు. ఒక మహా పండితుడు, తెలుగు వారే, ప్రదర్శన కి ముందు గ్రీన్ రూం కి వచ్చి, ఏమోయ్ యక్షుడి పాత్ర వేస్తున్నవంట కదా, నాకు పూర్వ మేఘం కంటే ఉత్తర మేఘం చాల ఇష్టం అయ్యా. చాలా బాగా చెయ్యాలి సుమా" అని ఒక చిరు నవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపో యారు. (మేఘసందేశం, పూర్వ మేఘం ఉత్తర మేఘం అని రెండు భాగాలు గా ఉంటుంది). ఏదో పద్యాలన్ని బట్టీ పట్టాను కదా అని అప్పటి దాక మనల్ని మించినవాడు లేడు మనమే బాషా, ముత్తు, పెదడ్రాయరు ...సారి .. పెదరాయుడు అనుకున్న నేను సంస్కృతాంధ్రాలని అవపోసిన పట్టిన వాళ్ళముందు వాళ్ళకి నచ్చేలాగ చేయ్యటమంటే మైఖేల్ జాక్సన్ ముందు తీన్ మార్ వెయ్యటమే.

ప్రదర్శన ప్రారంభం అయ్యింది. నేను స్టేజి మీదకి వెళ్ళి నా భంగిమ లో నేను కూర్చున్నాను. ముందు ఒక 2 నిమిషాల వేణువు ఆలాపన తర్వాత "కశ్చిత్ కాంతా ...." అంటూ ప్రారంభం చెయ్యాల్సిన మా గాయకుడు, "చెక్ చెక్" అన్నాడు. నేను ఆలాపన కే అభినయం మొదలు పెట్టడం తో మద్యలో ఒక యాంగిల్ లో ఫ్రీజ్ ఐపోయాను. అటు తిరిగి చూసాను. ఆ మైకులు అవి బిగించే వాడు ఆ మైక్ ని ఊది మావాడికి ఇస్తున్నాడు. ఇది మావాడి తప్పు కాదని తెలిసింది, లేకపోతే కురు వంశానికే కరువైపోయేవాడు. కాని మళ్ళీ వెంటనే మావాడు అందుకుని శ్లోకాలు మొదలు పెట్టాడు. మెల్లగా మెల్లగా రూపకం ఊపు అందుకుంది. రెండు భాగాలు పూర్తి అయ్యేసరికి ఒక గంటన్నర పట్టింది. నేను బ్యాక్ స్టేజి కి వచ్చేసరికి ఆ సంస్కృత పండితుడు వచ్చి "సెహభాష్.... చాల బాగా చేసావోయ్," అన్నారు. ఆ తర్వాత చాల మంది వచ్చి అభినందించారు.

మేకప్ వాడు వచ్చి వాడు తీసిన ఫొటొలు చూపించాడు. అందులో నేను లేను, నా ముఖం లేదు. నా పంచె, నా చెయ్యి, నా వీపు, వచ్చిన ప్రేక్షకులు, మైక్ సెట్స్ బిగించే వాళ్ళు, మేము ఆ ప్రదర్శన కి వేసుకు వచ్చిన వ్యాను, ఒక తింగర నవ్వు నవ్వుతూ వాడు, అక్కడకి వచ్చిన అమ్మాయిలు వీళ్ళందరూ ఉన్నారు. అంత మంచి ప్రోగ్రాం కి నాకు ఫొటొలు లేకపోవటం తో చాలా ఫీల్ అయ్యాను.

ఆ ప్రదర్శన కి ఇంత జరిగింది కాబట్టే ఇప్పటికీ మబ్బులని చూస్తే నాకు ఈ మేఘ సందేశం పద్య కావ్యమే మది లో మెలుగుతూ ఉంటుంది.

ధర్మ బధ్ధం గా!!!!

2008-10-01T21:55:00.000-07:00

నేను ఈ మధ్యన మానాన్న గారి ప్రోద్బలం తో, ఒక వెబ్ సైట్ లో ఉషశ్రీ మహాభారత శ్రవణం చేసాను. ఎన్నో విషయాలను నిక్షిప్తం చేసిన ఆ మహాభారత ఘట్టాలని ఎంతో ఆశక్తికరం గా మహానుభావులు శ్రీ ఉషశ్రీ గారు వర్ణించారు. ప్రతి సన్నివేశాన్ని కళ్ళకి కట్టినట్లు వర్ణించటం ఆయన గొప్పదనం. నేను ఖాళి సమయాల్లో వింటున్నప్పుడు నా స్నేహితులు కూడా ఆశక్తి చూపించటం మొదలు పెట్టారు. అలా మళ్ళీ దాని మీద చర్చలు. మొత్తానికి అందరికీ ధర్మాన్ని మించిన దైవం లేదని ధర్మ బద్ధం గా ఏ పని చేసినా దానికి దోషం అంటదని ఇలా ఎవరికి తోచిన విధం గా వాళ్ళు సమాధానాలని వెతుకున్నారు ఆ మహభారత శ్రవణం లో.

ఇది ఇలా ఉండగా ఒక రోజు మా మిత్ర బృందం లోనే ఒకడు బిరియాని చేసాడు వాళ్ళ ఇంట్లో. అందరికీ ఫోన్లు చేసి ఈ రోజు మా ఇంట్లో బిరియాని చేసాను తినడానికి రమ్మని ఆహ్వానాలు పంపాడు. సరే అమెరికా లో పిలిచి బిరియాని పెడతానంటె, వచ్చిన అవకాశాన్ని కాలదన్నుకోవటం ఇష్టం లేక అందరం వెళ్ళాము. వాడు చేసిన బిరియాని గొరంత చేసిన హడావిడి కొండంత. పైగా అది వాళ్ళ రూం లో ఆ రోజు రాత్రి మిగిలిపోయిన అన్నం తో వండినది. తినటానికి కనీసం బాలేదు సరికదా ఆ బిరియాని ని తీర్చి దిద్దటం లో వాడి ఘనత అదే పని గా ఏకరువు పెట్టాడు. అంతే కాక మాకు ఏదొ దానం చేస్తున్న ఫీలింగ్ తో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. ఇంక వాడి అతి ని భరించలేక ఏదొ అయ్యిందనిపించి ఇంటికి వచ్చాము. కాని మా రూం మేట్ పవన్ అని, ఈ అవమానాన్ని భరించలెకపోయాడు. వాడు చేసిన దానికి ప్రతి గా మనం కూడ ఏదైనా చెయ్యాలని ఆవేశపడ్డాడు. సరే చేద్దామని వాడిని ఓదార్చి, ఇన్ని రోజులు గా భారత శ్రవణం మూలాన అబ్బిన ధర్మ సూత్ర్రాలని మధనం చేసి, అబద్దం ఆడిన దోషం రాకుండా, మోసానికి మోసం చెయ్యలని తీర్మానించాం. ఐతే ఈ రసవత్తర సన్నివేసానికి ఆజ్యం పోసిన ఆ భారత ఘట్టం, ధర్మరాజు అసత్య దోషం లేకుండా అన్న "అశ్వధ్ధామ హత:(కుంజరహ)"

ఆ రోజు రానే వచ్చింది మా రూం లో బిరియాని చేసాం. అనుకోకుండా అది చాలా బాగా వచ్చింది. మొన్న అవమాన పరిచిన వాడికి ఫోన్ చేసి "మా రూం లో బిరియాని (ఐపోయింది)" వచ్చెయ్ అన్నాం. వాడు తయారయ్యి వచ్చెలోపు మొత్తం తినేసాం. వాడు వచ్చేటప్పటికి అడుగు మాడిన బిరియాని మిగిలింది, వాడు ఇంక చేసేది లేక అదేతిన్నాడు. మా పగపట్టిన పవన్ గాడు వాడికి కనీసం పెరుగు చట్నీ కూడా మిగల్చలేదు. వాడు తింటున్నంత సేపు ఆ బిరియాని గొప్పదన్నాన్ని వేనొళ్ళ కీర్తించాము. వాడు మొహం మాడ్చుకుని వెళ్ళిపొయాడు.

ఐనా మాకు ఎలాంటి దోషము అంటలేదు. ఎందుకంటే మేము చేసిన అవమానం ధర్మ బద్ధం గా!!!!! చేసినది.

I 'Am' A'Way'

2008-09-06T17:11:00.000-07:00

నమస్కారం

ఉభయ కుశలోపరి. ఒక కొత్త సమస్య వచ్చి పడింది. ప్రపంచమంతా సమస్యల మయం నువ్వు కొత్తగా చెప్పేది ఏమిటని అలా తీసి పారెయ్యకండి. ఆ సమస్య చెప్పేముందు కొంచెం దానికి ఉపోద్ఘాతం ఎంతైనా అవసరం. అది విని మీరే చెప్పండి.

ఇది వరకు అమెరికా లో ఎక్కడైనా మన వాళ్ళు కనపడగానే అదో తెలియని ఆనందం వచ్చేది. కానీ ఈ మధ్య ఎవరైనా కనపడితే భయం వేస్తోంది. అందునా ఉత్తర భారత దేశీయులు కనపడితే వీలైనంత దూరం గా పారిపోదాం అనిపిస్తోంది. అపార్ధం చేసుకోకండి. నాకు ఎదురైనా అనుభవాలు మీకు ఎదురైతే మీరూ అలాగే అంటారు ఇది నా గఠ్ఠి నమ్మకం.

అసలు విషయం యేమిటంటే, ఒక రోజు నేను ఒక కూరల మార్కెట్ కి వెళ్ళినపుడు ఒక ఉత్తర భారతీయుడు ఒకడు వచ్చి హాయ్! అన్నాడు. సరేలే అమెరికా లో తెలిసిన వాళ్ళకి తెలియని వాళ్ళకీ కూడ హాయ్ చెప్పటం మర్యాద అని నేను కూడ హాయ్ అన్నాను. అలా మాటలడుతూ నా ఫోన్ నంబరు తీసుకున్నాడు.

ఒక రెండు రోజుల తర్వాత ఫోన్ చేసాడు. ఒక్ మంచి బిసినెస్ మీటింగ్ జరుగుతోంది నువ్వు కూడా రా అన్నాడు. సరే ఆ మీటింగ్ జరిగే స్థలం కూడా నాకు ఇంటికి దగ్గర గా ఉండడం తో సరే అన్నాను. తీరా వెళ్ళాకా అది AMWAY వాళ్ళ మీటింగ్. ఒక 3 గంటలు వాయించాక వదిలారు. హమ్మయ్య అని ఇంటికి చేరుకున్నా. ఐతే వాడు మళ్ళి ఒక రోజు ఫోన్ చేసాడు. మొన్న జరిగిన మీటింగ్ లో ఎమైనా అనుమానాలున్నయా అని అడిగాడు. అది ఏమైనా నా కోర్సు సబ్జెక్టా? లేదు బానే ఉంది అన్నాను. సరే మళ్ళీ ఎప్పుడు కలుద్దాం అన్నాడు. నాకు అర్ధం కాలేదు. ఒక టైం పెట్టుకుని మళ్ళీ మళ్ళి కలవడానికి అది ఎమైనా సంగీత కచేరి నా? బుర్ర వాచిపొయే మీటింగు. నావల్ల కాదు అన్నాను. ఐతే నీకు డబ్బులు సంపాదించాలని లేదా అన్నాడు. దానికి దీనికి ఎంటి సంబంధం అని అడిగాను. ఆ AMWAY అనేది ప్రపంచం లో చాలా పాపులర్ అని చాల మంది దాంట్లో సభ్యులని నన్ను కూడ చేరమని చెప్పాడు. నావల్ల కాదు, నన్ను వదిలేయమన్నాను. సరే అని ఫోన్ పెట్టేసాడు.

ఒక రోజు పొద్దున్నే ఆరు గంటలకి ఫోన్ చేసాడు. ఒక మహానుభావుడు చికాగో వచ్చాడు కలవడానికి వస్తావా అన్నాడు. నేను నిద్ర మత్తులో ఉన్ననో ఎమో కొంపదీసి వివేకానందుడు మళ్ళీ పుట్టి నా కోసం చికాగో రాలేదు కదా అనుకున్నను. సరే వస్తా అన్నాను. ఆ మహానుభావుడు ఈ AMWAY లో ఒక పెద్ద స్థాయికి వెళ్ళిన వాడు. వాడో 4 గంటలు చంపాడు. బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాను. వీడు మళ్ళి ఫోన్ చేసాడు. నిన్నటి ఉపన్యాసం లో ఎమైనా అనుమానలున్నాయ అని అడిగాడు. వార్నీ వీడికెమైనా పిచ్చా అనుకున్నాను. ఏమి లేవు నన్ను వదిలెయ్యమన్నాను. నీకు జీవితం లో పైకి వెళ్ళాలని లేదా అన్నాడు. అదేంటి అన్నాను. AMWAY అనేది కేవలం కష్టపడి పనిచేసేవాళ్ళకే అన్నడు. మంచిది ఐతే నన్ను ఏమి చెయ్యమంటావ్ అన్నాను. వచ్చి AMWAY లో చేరమన్నడు. సరే వాడి గోల వదిలించు కుందాం అని MS అయ్యక చెరుతా అన్నా. నీ మీద నీకు నమ్మకం లేదు అన్నాడు. ఎరా వళ్ళు తిమ్మిరిగా వుందా ఎమి మాట్లడుతున్నావ్ అన్నాను. అసలు నీకు నమ్మకం లేదు కాబట్టే నీ అసలు వృత్తి ని వదిలేసి ఈ AMWAY లు అవి అంటూ తిరుగుతున్నావ్ అని చీవాట్లు పెట్టాను. ఐనా వాడు వినలేదు. ఇంకా నన్ను వొప్పించడానికే ప్రయత్నిస్తున్నాడు. ఇంక భరించ లేక ఫోన్ పెట్టి నంబరు బ్లాక్ చేసాను. వాడి దుంప తెగ వాడు ఒక వారం ఆగి ఇంటికి వచ్చేసాడు. ఇంక ఓపిక నశించి వాడిని తిట్టేసాను.

ఇది జరిగి ఒక నెల అయ్యింది. మొన్న ఒక షాపు కి వెళ్ళి నపుడు ఇంకోడు ఎవడో కలిసి హాయ్ అన్నాడు. అనుమానం గా నేను కూడా హాయ్ అన్నాను. వాడు కూడా ఇదే బాపతు అని తెలియటానికి ఎంతో సేపు పట్టలెదు. అక్కడనుండి తప్పించుకున్నాను. అసలు వీళ్ళ గోల ఎంటా అని మొన్న రీసెర్చు చేసా. ఈ AMWAY వాళ్ళది ఒక గ్రూపు అని, మళ్ళీ వాళ్ళలో వాళ్ళకే పోటీ అని, ఇలా దొరికిన వాళ్ళని, మీరు చేసేది సరైన ఉద్యొగం కాదు దీంట్లో చేరితే బాగా డబ్బులు వస్తాయ్ అని మనకి ఓపిక శాతం సున్న అయ్యేవరకూ తింటారని నా స్నేహితుడు చెప్పాడు. వ్యాపారం చేయటం మంచిదే కాని ఇలా దొరికిన వాళ్ళని దొరికినట్లు తినెయ్యటం తప్పు. ఒకప్పుడు ఇన్ష్యూరెన్స్ యేజెంట్లు ని చూస్తే జనాలు పారిపొయే వాళ్ళని మా నాన్నగారు చెప్పే వారు. ఇప్పుడు వీళ్ళని చూస్తే వాళ్ళె వందరెట్లు నయం అని అనిపిస్తొంది.

కాబట్టి మిమ్మలని ఎవరైనా వాళ్ళకి రూపాయి లాభం లేకుండా పరిచయం చేసుకుని ఫోన్ నంబర్ అడిగితే వివరాలు జాగ్రత్త గా తెలుసుకుని అప్పుడు ఇవ్వలా వద్దా అలోచించమని మనవి. ఎందుకంటే ఒక్కో సారి మనతో నిజం గా స్నేహం చెయాలనుకునే వాళ్ళు కూడా అందులో ఉండొచ్చు.

ఇట్లు
మీ శ్రేయోభిలాషి
చక్రి

పంచ పాత్రభినయం

2008-05-15T14:05:00.000-07:00

బ్లాగ్ మిత్రులందరికీ అభివందనాలు.చాలా రోజులైంది మళ్ళీ బ్లాగు లోకి వచ్చి.
తియ్యటి జ్ఞాపకాలు గుర్తు వచ్చి ఒక సారి కలం విదిలిద్దామని వచ్చా.

నేను కూచిపూడి నేర్చుకునే మొదటి రోజుల్లో మా గురువు గారు డా. యశోద థాకోర్ గారు పరిపూర్ణ గంగ అని ఒక నృత్య రూపకం చేసారు. నాకు అప్పటికి అడవులు మాత్రమే అయ్యాయి. కానీ నా మీద నాకే లేని నమ్మకం మా గురువు గారికి వుందో ఎమో నాకు ఏకంగా ఐదు పాత్రలు ఇచ్చారు. అదృష్టం కొద్దీ పెద్ద పెద్ద జతులు ఎమీ పెట్టలేదు. కనీసం అడుగులు కూడా లేవు. అంతా అభినయమే. సరే ఇదేదొ బాగుందని, ఎక్కడో సినెమాల్లో తప్పా ఇలాంటి పంచ పాత్రాభినయాలు రావని ధైర్యం చేసాను.

నాకు ఈ విషయం చెప్పిన ఒక వారం లో సాధన మొదలయ్యింది.
నావి బలిచక్రవర్తి, జహ్ను మహర్షి, కపిల ముని, చైతన్య ప్రభు, చివరి లో గంగా దేవి వాహనం కూడా నేనే.
ఎన్నో కష్టాలు పడ్డకా నా సాధన ఒక కొలిక్కి వచ్చింది. చివరికి ఆ రోజు రానే వచ్చింది. రవీంద్రభారతి లో మొదటి ప్రదర్శన. చమటలు పట్టాయి.

"లావొక్కింతయు లేదు....." అన్న పద్యం గుర్తు వచ్చింది. ఇంకొంచెం భయం వేసింది. ఇలా ఐతె లాభం లేదని మేకప్ చేసే అతన్ని మాటల్లొకి దింపా. అసలు వేదిక మీద ఎలా నడిస్తె పంచె జారి పోదో, తల ఎలా పెడితె విగ్గు ఊడదో, అత్యవసర సమయల్లో ఏమి చెయ్యాల్లో ఇలాంటివి నిగూఢ రహస్యాలన్నీ రాబట్టాను.
రెండవ సీన్ నాదే కాబట్టి వినాయకుడు మొదలు అందరి దేవుళ్ళని ఒక్క సారి మననం చేసుకున్నాను. వేదిక మీద ఎమైనా పర్వాలెదు నా పంచె మాత్రం జాగ్రత్త గా కాపాడమని ఆర్ద్రత నిండిన కళ్ళ తో వేడుకున్నాను.

నా మొదటి సీన్ లో నేను బలి చక్రవర్తి ని. భార్య తో కూర్చుని యాగం చేస్తూ వుంటే వామనుడు వచ్చి మూడు అడుగులు అడిగే అపూర్వ ఘట్టం. రెండవ పాదం అకాశాన్ని ఆక్రమించినపుడు విష్ణుమూర్తి పాదలు బ్రహ్మ కడిగాడని ఆ నీరే గంగ గా మారిందని ఆ సీన్ లో భావం.

ఆ సీన్ మొదట్లో నే ఆ యజ్ఞం చేసే పేటిక లోంచి నిజం గానే మంట వచ్చింది. దెబ్బకి బిత్తర పోయాను. బలికి భార్య గా వేసిన ఆవిడ నా సీనియర్. ఆవిడకి తెలిసనుకుంట దాంట్లో కృత్రిమం గా మంట రావటనికి సెట్స్ వేసే వాళ్ళు ప్లాన్ చేసారని, ఆవిడ ఫక్కున నవ్వారు నేను జడుసుకోవటం చూసి. ఎదో కొంచెం ధైర్యవంతుణ్ణి కనుక పైకి పెద్ద కనపడనివ్వకుండా అభినయం తో కలిపేసాను. ఐనా ప్రేక్షకుల్లో చాలమంది కి తెలిసినట్లుంది నవ్వులు వినిపించాయి. దెబ్బతో అప్పటి దాక వున్న ధైర్యం ఆ మంటలోనె కలిసిపోయింది. ఏదో ఆ సీన్ అయ్యింది అనిపించి, మిగతా వేషాలు మాత్రం చాలా జాగ్రత్తగా చేసా.

కానీ చివరి లో వాహనం వేషం అయ్యిన తర్వాత గంగా దేవికి హారతి ఇచ్చే సీన్ పెట్టారు ఆ పాత్ర కూడా నేనే పోషించాల్సి వచ్చింది. నా ఖర్మ కి తోడు ఆ హారతి పళ్ళెం లో కర్పూరం బదులు మ్యాజిక్ క్యాండిల్స్ పెట్టారు. అవి ఒక పట్టాన ఆరవు అవ్వవు. చెయ్యి కాలి పోయింది. ఈ లోపు ఒక క్యాండిల్ పళ్ళెం లోంచి కింద పడింది. చెక్క వేదిక అంటుకు పోతుందేమో అని కాలు వేసి ఆర్పేసాను. అది సగం ఆరి నా అరి కాలు లో దాని ప్రతాపం చూపించింది. అమ్మా అని అరుద్దమన్నా సౌండు రాలేదు.

ఆ రోజు నేను అయ్యిన "బలి" అది. ఆ రోజు ఐన అనుభవం నాకు కొంత ధైర్యాన్ని ప్రసాదించింది. ఇంక తర్వత చేసిన అన్నీ ప్రదర్శనలూ చాల బాగా అయ్యయి. నేను ఇలా పై చదువుల కోసం షికాగో రావటం తో ఆ రోజులన్నీ వెళ్ళి పొయాయి.

జూ|| జంద్యాల

2007-12-08T12:15:00.000-08:00

మొన్నామధ్య హీరో చిరంజీవి నటించిన ఒక పాత సినిమా చూసా. పేరు చంటబ్బాయ్. అందరికీ తెలిసే వుంటుంది, ఆ సినిమా లో శ్రీలక్ష్మి ది కవితలు చెప్పి జనాలని హింసించే ఒక విలక్షణమైన పాత్ర. కాని ఆ పాత్ర పండించిన హాస్యం అంతా ఇంతా కాదు. ఒక సందర్భం లో ఆవిడ చెప్పే ఒక కవిత జీవన సారాన్ని చెప్తునే హాస్యం పండిస్తుంది. ఆ కవిత ..

"పుట్టేటప్పుడు మనిషికి జీవకళ

చచ్చేటప్పుడు మనిషికి ప్రేత కళ

మధ్యలో ఈ షోకులెందుకే శశికళ

నువ్వు కూడా వినవే చంద్రకళ"

వినటానికి కొంచెం ఎబ్బెట్టుగాను హాస్యం గాను వున్నా నాకు ఎందుకో ఈ కవిత బాగా నచ్చింది.
బాధని కోపాన్ని కూడ సున్నితమైన హాస్యం తో మిళితం చేయటం మహానుభావుడు జంద్యాల గారికే చెందింది. ఆయన సినిమాలన్నీ ఆణిముత్యాలే అంట కదా అని అడిగితే తెలుగు ఇంటిలో అప్పుడే పుట్టిన పాపయి కూడ "నిజమేరా పింజారి పీనుగా" అని తిట్టి మరీ చెపుతుంది. సినిమాలో బూతు లేకుండా తీయటం వీలు కాని పరిస్థితులలో వున్నప్పుడు కూడా, సున్నితమైన హాస్యాన్ని ప్రేక్షకులు ఎప్పుడూ ఆస్వాదిస్తారని నిరూపించిన వారు శ్రీ జంద్యాల.

ఇంతకీ ఈ ఉపోద్ఘాతం అంతా దేనికి అంటే నా చిన్నప్పుడు నేను కవితలు రాయటం మొదలు పెట్టిన కొత్తల్లో మా ఫ్రెండ్ పి.పట్టభిరాం అని, నన్ను వేమన పద్యాన్ని తలపించేలాగ తన పేరు కలిపి ఒకటి చెప్పమన్నాడు. నేను కొంచెం ఎక్కువ స్పందించి వేమన పద్యాన్నే రీమిక్స్ చేసాను. అది ఉప్పు కప్పురంబు పద్యం. ఐతే అది పొరపాటున మా తెలుగు టీచర్ కంట్లో పడింది. ఆవిడ అది తరగతి లో అందరికీ వినిపించి నా చెవులకు మెలి పెట్టారు, పద్యాన్నిఅవహేళన చేసినందుకు. కాని నాకు మాత్రం చాల ప్రసంశలు వచ్చాయి క్లాసు లోంచి. నాకు జూ జంద్యాల గా ఒక బిరుదు కూడ ఇచ్చాడు మా పట్టభి గాడు. ఆ పద్యం ఏంటంటె ...

"ఉప్పు లేని పప్పు చప్ప చప్పగనుండు

చప్ప పప్పు తిన్న తిప్పలుండు

పప్పు లో తగినంత ఉప్పును వేయరా

సకల గుణాభి రామ, పి. పట్టాభి రామా."

నేను పొయెట్ అయ్యానోచ్....

2007-12-01T19:32:00.000-08:00

ఈ మధ్య నేను కవి నే కాకుండా పొయెట్ కూడ అయ్యానండోయ్.

అదేనండి ఆంగ్ల తవికలు అదే కవితలు రాస్తున్నా...

చదివినవారు బలే వున్నాయి కాని మళ్ళీ రాస్తే కొడతామన్నారు.

నేను అహింసా వాదిని కావటం చేత, ఎందుకులే అని నాలోని వీరావేసాన్ని ఆపుకున్నా.

కాని ఇది బ్లాగు కనుక, రాస్తే నన్ను కొట్టడానికి మీరు షికాగో రావాలి కనుక ధైర్యం ద్విగుణీకృతమై ఒకటి రాస్తున్నా.

నచ్చకపొతే మాత్రం నా పూచి కాదండోయ్

Ruddy hands & muddy feet
Gleaming swords & Glinting eyes
Rising Hopes & Thrilling Goals
We Stride in those Mazy paths
We are the Knights with gusty hearts …

యోధుడు

2007-04-03T14:40:00.000-07:00

విశ్వమంతా కత్తి గట్టి ఎదురు నీకు నిల్చినా
బెదిరిపోకు వీరుడా నీ ఆశయం నెరవేర్చుకో
జగత్తంతా జట్టుకట్టి ముళ్ళు నీకు కట్టినా
అలసిపోకు ధీరుడా అనుకున్నది సాధించుకో
నిదుర ఎందుకు బడలికెందుకు
ఆకలెందుకు దాహమెందుకు
లక్ష్య సాధనలో....
సత్య శోధనలో.....

రాగం

2007-03-28T03:33:00.000-07:00

స గ మ ని ద స ల సల్లాపము
అమృత పాన సంప్రాప్తము
మధుర గాన సుధా మయము

'ప,రి' రహిత పరి శోభితం, హిందోళం

విజయం

2007-03-19T03:03:00.000-07:00

చీకటి పయనాలలో చిరుదీపం విజయం
అజ్ఞాన తిమిరంతో నిరంతరం సమరం

నిప్పు వలె స్వఛ్ఛమైన మనసుతో
నింగికెగసే ఉప్పెనంటి దీక్షతో
పట్టుదలనే పెట్టుబడిగ చేసి
సాధననే ఆయుధం గ మార్చి

పోరాటమె ఊపిరిగా గెలుపే లక్ష్యంగా
అదరక బెదరక సాగిపోయే బాటసారికి
శక్తినిచ్చి సేద తీర్చే మంత్రం.

పంచవటి

2007-03-19T02:57:00.000-07:00

ఎందరో మహానుభావులు అందరికీ వందనములు.

మానవ జన్మ ఒక వరం. ఏ యితర జీవికి లేని విచక్షణ జ్ఞానం, మనిషికి మాత్రమే వుండటం ఒక అదృష్టం.ఒక మనిషి అంతర్గత జీవనాన్ని, బాహ్య ప్రపంచంతో సమతుల్యం చేసే ప్రక్రియే కళ. సృష్టి ఆవిర్భావం మొదలు ఈ ప్రక్రియ నిరంతరంగా సాగుతూనే వుంది. ఈ ప్రక్రియకు కొలమానం వుండదు. ఎప్పటికప్పుడు దాని అవధులు పొడిగించబడతాయి. కాబట్టే కొత్తదనానికి లోటు లేదు. ఒక్కోసారి ఈ కళార్తి ఒక మనిషి జీవిత విధానన్నే మారుస్తుంది.

సంగీతం, సాహిత్యం, నృత్యం, చిత్రలేఖనం మరియు శిల్పకళ అనబడే ఈ ఐదు కళా రూపలను మనవ జీవన సరళి కి అన్వయించుకునే ప్రక్రియకు నేను సైతం ఒక సమీకరణాన్ని కూర్చటానికి చేసే ఒక ప్రయత్నమే ఈ "పంచవటి".

ఇందులో ముఖ్య భాగం కథా సంపుటి. కొన్ని నిజజీవితపు సంఘటనలు, కొన్ని కల్పితాలతో కొంత హాస్యం మరికొంత వ్యగ్యం మిళితం చేసి మానవ మానసిక స్థాయీబేధాలను (human psychological levels) ప్రతిబింబించే రీతిలో కృషి చేయడమైనది. ఇవి వారానికి రెండు కధల చొప్పున ప్రచురింపబడతాయి. ఇంకా సంగీత, నృత్యానికి సంబంధించినంత వరకు ఆయా రంగాలలో ప్రముఖుల కృషి మొ ప్రచురించ పడతాయి.

సాహిత్యానికి కలికితురాయి కవిత్వం. ఒక్కొ సారి ఒక్కో విధంగా కవిత్వం పుడుతుంది. అలా ఆశువు గా వచ్చే కవితలె మనసుకు హత్తుకుంటాయి. కాబట్టి ఈ బ్లాగులో ఆశు కవిత్వానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

నా లో ఈ సాహితీ స్పృహ కి కారకులైన నా అమ్మకి నాన్నకి, ఈ ప్రయత్ననికి నాకు స్ఫూర్థిని యిచ్చిన శ్రీ నాగరాజు గారికి నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.